Glicynia japońska Millettia japonica

Opis szczegółowy produktu

Glicynia japońska - pochodzi z Japonii i Korei, a w naturze wspina się po krzewach i mniejszych drzewach. W języku czeskim nazywana jest letnią lub japońską glicynią, chociaż botanicznie już nie należy do rodzaju Wisteria. Tworzy opadającą, delikatnie pnącą się roślinę z cienkimi, zdrewniałymi pędami. Liście są nieparzystopierzaste, składają się z 9–13 listków, są błyszcząco zielone, jesienią żółkną. W warunkach Republiki Czeskiej zazwyczaj osiąga 3–5 m wysokości i 2–3 m szerokości, rośnie wolniej niż zwykła glicynia, lepiej trzyma się krat i nie obciąża konstrukcji. Kwiaty pojawiają się w lipcu i sierpniu w postaci smukłych, często rozgałęzionych gron o długości 10–20 cm, z drobnymi kwiatami w kolorze od białawego do żółtawo-kremowego. Kwiaty są mniej efektowne niż u Wisteria floribunda, ale sprawiają wrażenie delikatnych i naturalnych, przyciągając owady. Po przekwitnięciu tworzy wąskie, gładkie strąki z nasionami. Znajduje zastosowanie przy ciepłych ścianach, na pergolach i łukach, ewentualnie jako soliter w pełnym słońcu. Dobrze sprawdza się również w donicach na osłoniętych tarasach, oferując późne kwitnienie, gdy wiosenne glicynie już przekwitły. W kompozycji uzupełnia japońskie klony, hortensje i trawy ozdobne, delikatny pokrój kontrastuje z drzewami o dużych liściach.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnego wsparcia, należy liczyć się z tym, że za kilka lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2 do 3 lata otaczamy glicynię szczególną troską, regularnie nawozimy i podlewamy, w połowie lata ważne jest nawożenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę zaleca się w pierwszych latach przykryć roślinę gałęziami iglastymi. W surowe zimy może przemarznąć, ale zazwyczaj ponownie odbija. Przed sadzeniem zanurzyć doniczkę z rośliną w naczyniu z wodą, aż do całkowitego nasiąknięcia. Kopiemy dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno dajemy 10 cm warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzimy. Sadzić o 1-2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Posadzić co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego zaczęłyby kwitnąć nawet po 15 latach. Przy sadzeniu skracamy główny pęd na 50-70 cm, pędy boczne skracamy do 3 pąków. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykujemy je za 3. do 4. liściem (krótszych niż 15 cm nie skracamy). Główny pęd niech rośnie! Gdy pędy wyrosłe z bocznych skróconych jednorocznych pędów osiągną długość 25 cm, uszczykujemy je za 5. do 6. liścia, krótsze zostawiamy. Cięcie letnie powtarzamy jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15 do 20 cm. Główny pęd niech rośnie! Drugi rok wczesną wiosną, gdy nie grożą przymrozki, przycinamy pędy wyrosłe w ubiegłym roku za 5. do 6. pąkiem, krótszych gałązek nie przycinamy. Terminalu nie przycinamy wcale. W trakcie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczknij je za 3. do 4. liściem. Powtarzamy to, jeśli młode pędy osiągną 25 cm. Głównego młodego pędu nie przycinamy. Trzeci rok po posadzeniu powinny na bocznych gałęziach znajdować się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie ubiegłorocznych pędów. Gdy wydłużające pędy są długie i silne, skracamy je wczesną wiosną za 5. do 6. pąkiem, wszystkie pozostałe pod głównym pędem skracamy za 3. do 4. pąkiem, krótsze i słabsze pędy, które rosną ukośnie i poziomo, zostawiamy, na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczkujemy młode pędy, które przekroczą 25 cm. W kolejnych latach powojnik zazwyczaj nie wymaga już cięcia, zwiększone tworzenie pędów kwiatowych osłabi wzrost. Gdy terminal przekroczy wymaganą wysokość, należy go związać w pozycji poziomej. U starszych roślin jedynie cięcie pielęgnacyjne zapobiega niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025