Glicynia japońska Millettia japonica

Opis szczegółowy produktu

Glicynia japońska - pochodzi z Japonii i Korei, gdzie w naturze wspina się po krzewach i niewielkich drzewach. Nazywana jest glicynią letnią lub japońską, choć botanicznie nie należy już do rodzaju Wisteria. Tworzy sezonowe, delikatnie owijające się pnącze o cienkich, zdrewniałych pędach. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z 9–13 listków, błyszcząco zielone, jesienią przebarwiają się na żółto. W warunkach klimatycznych Polski dorasta zwykle do 3–5 m wysokości i 2–3 m szerokości, rośnie wolniej niż popularna glicynia, lepiej trzyma się kratek i nie przeciąża konstrukcji. Kwitnie w lipcu i sierpniu smukłymi, często rozgałęzionymi gronami długości 10–20 cm, złożonymi z drobnych kwiatów w kolorze od białawego po fiołkowopurpurowy. Kwiaty są mniej okazałe niż u Wisteria floribunda, sprawiają jednak delikatne i naturalne wrażenie oraz wabią owady. Po przekwitnieniu zawiązuje wąskie, gładkie strąki z nasionami. Sprawdza się przy ciepłych ścianach, na pergolach i łukach, a także jako soliter w pełnym słońcu. Dobrze rośnie również w pojemnikach na osłoniętych tarasach, gdzie zapewnia późne kwitnienie, gdy wiosenne glicynie już przekwitły. W kompozycjach dobrze łączy się z klonami palmowymi, hortensjami i trawami ozdobnymi, a jej delikatny pokrój kontrastuje z wielkolistnymi drzewami i krzewami.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory – w ciągu kilku lat może osiągnąć 3–5 m. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest dokarmienie nawozem z potasem, aby tkanki zdążyły dojrzeć przed jesienią. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W czasie srogich zim może przemarznąć, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40×40×40 cm, na dno wykłada 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie, w odległości co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego nie skraca się. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się bez zmian. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W drugim roku przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Zabieg powtarza się, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, przedwiośniem skraca się je za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego za 3.–4. pąkiem, natomiast krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ to na nich tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatonośnych osłabia wzrost. Gdy pęd przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin niepożądanemu wzrostowi zapobiega się już tylko cięciem prześwietlającym. 

 Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025