Glicynia jedwabista 'Ikoyama Fuji' Wisteria brachybotrys 'Ikoyama Fuji'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia jedwabista 'Ikoyama Fuji' - często podawana także pod synonimem 'Okayama', którego używa m.in. RHS. Jest to odmiana glicynii jedwabistej, gatunku pochodzącego z Japonii. Od częściej uprawianej glicynii chińskiej czy kwiecistej różni się krótszymi, pełniejszymi gronami, miękko omszonym ulistnieniem i wyraźnym zapachem. Kwiaty są intensywnie fioletowe do lawendowofioletowych, z jaśniejszym górnym płatkiem i żółtą plamką, zebrane w zwisające grona o długości zwykle 10–15 cm, według niektórych źródeł europejskich 15–25 cm. Rozwijają się w maju, często dopiero w jego drugiej połowie, a więc nieco później niż u wcześniejszych glicynii, co w polskich warunkach klimatycznych jest cenne ze względu na mniejsze ryzyko uszkodzenia przez późne przymrozki. Odmiana jest zrzucająca liście, drewniejąca i owija się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Liście są nieparzystopierzaste, o długości od 8–14 cm do około 35 cm, zależnie od wieku i siły pędów, świeżo- do średniozielonych, delikatnie owłosione i miękkie w dotyku, czemu gatunek zawdzięcza swoją nazwę. W wieku dojrzałym osiąga około 6–8 m wysokości, w bardzo dobrych warunkach nawet więcej, a szerokość wynosi mniej więcej 3–4 m, zależnie od sposobu prowadzenia. Po przekwitnieniu mogą tworzyć się aksamitnie omszone strąki, które są dekoracyjne, ale trujące, podobnie jak nasiona. Odmiana nadaje się na pergole, altany, słupy, kratownice oraz do ciepłych ścian budynków. Dobrze komponuje się z powojnikami kwitnącymi latem, z różami na solidnych konstrukcjach lub z prostą architekturą, przy której wyróżnia się jej miękka faktura i zwarte grona kwiatowe. Jest rośliną miododajną, a w okresie kwitnienia wnosi do ogrodu wyrazisty zapach.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicyniom poświęca się szczególną opiekę, regularnie się je nawozi i podlewa, a w połowie lata ważne jest nawożenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W mroźne zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno daje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu skraca się pęd główny do 50–70 cm, a pędy boczne przycina się na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu głównego nie skraca się. Gdy przyrosty wyrastające z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, wczesną wiosną, gdy nie grożą już przymrozki, przycina się pędy wyrosłe w poprzednim roku za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Powtarza się to, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na gałęziach bocznych powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je wczesną wiosną za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, zwiększone tworzenie gałązek kwiatonośnych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem pielęgnacyjnym zapobiega się niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.3. 2026