Glicynia jedwabista 'Shiro Kapitan' Wisteria brachybotrys 'Shiro Kapitan'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia jedwabista 'Shiro Kapitan' - gęsto ulistniony, pnący krzew lub niewielkie drzewo, dorastające do 3–5 m wysokości. Nieparzystopierzaste liście są duże, jasnozielone i opadają dopiero późną jesienią. Glicynia jedwabista różni się od innych gatunków glicynii wielkością pojedynczych kwiatów, które są wyraźnie większe niż u pozostałych. Ta odmiana ma kwiaty czysto białe, przechodzące w kremowe. Grona osiągają długość 15–30 cm. Kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty pachną bardzo intensywnie. Często wykorzystuje się ją jako roślinę ozdobną na pergole, kratownice lub mury ogrodowe, gdzie tworzy zachwycający efekt kaskady kwiatów. Jest też ceniona w parkach i ogrodach publicznych. To doskonały wybór dla ogrodników, którzy szukają efektownego, rzucającego się w oczy elementu, wnoszącego do ogrodu piękno i zapach.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że po kilku latach może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej pielęgnacji: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki zdążyły jesienią zdrewnieć. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wykłada się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się ją o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie, w odległości co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogą zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu przycina się pęd główny do 50–70 cm, a pędy boczne skraca na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu przewodnika się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd przewodnik pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, wczesną wiosną, gdy nie grożą już przymrozki, przycina się pędy z poprzedniego roku za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Zabieg powtarza się, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Pęd przewodnik pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je wczesną wiosną za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące skośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ to na nich tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty dłuższe niż 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, gdyż obfite tworzenie gałązek kwiatonośnych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w położeniu poziomym. U starszych roślin wystarcza już tylko cięcie pielęgnacyjne, ograniczające niepożądany wzrost.