Glicynia jedwabista 'Yokohama Fuji' Wisteria brachybotrys 'Yokohama Fuji'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia jedwabista 'Yokohama Fuji' - piękna glicynia pochodząca z Japonii. W naturze rośnie na jasnych skrajach lasów, na cieplejszych, przepuszczalnych i próchnicznych glebach. Odmiana wyróżnia się intensywnym zapachem oraz krótszymi, zwartymi gronami, które wyglądają estetycznie także w mniejszych nasadzeniach. Kwiaty mają odcień od lawendowego do średniofioletowego, a na żagielku żółte zabarwienie. W gronach rozwijają się stopniowo od nasady ku wierzchołkowi, dzięki czemu wrażenie kwitnienia utrzymuje się przez kilka dni. W Polsce kwiaty pojawiają się razem z liśćmi w maju i czerwcu, co zwykle zmniejsza ryzyko uszkodzenia przez późne przymrozki. Roślina tworzy średnio silnie rosnące pnącze. Pędy gatunku W. brachybotrys owijają się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Przy solidnej podporze osiąga około 5–8 m wysokości i 3–5 m szerokości, zależnie od sposobu prowadzenia i cięcia. Nieparzystopierzaste liście o długości około 25–35 cm rozwijają się w świeżo zielonym kolorze, a jesienią przebarwiają się na żółto. Po przekwitnieniu tworzą się zielone, aksamitnie omszone strąki z nasionami. Kwiaty chętnie odwiedzają trzmiele i pszczoły. Wszystkie części rośliny są trujące. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się na pergolach, łukach i nasłonecznionych ścianach, gdzie krótsze grona tworzą regularną kurtynę. Dobrze komponuje się z powojnikami kwitnącymi od lata, różami w delikatnych odcieniach oraz roślinami o ciemnozielonych, błyszczących liściach.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat osiągnie kilka metrów wysokości. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2 do 3 lat glicynie wymagają szczególnej opieki, regularnego nawożenia i podlewania, w połowie lata ważne jest dokarmienie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dobrze zdrewniały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarznąć, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno daje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1-2 cm głębiej, niż rosła wcześniej. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50-70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5. lub 6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15 do 20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już mrozy, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5. lub 6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem. Powtarza się to za każdym razem, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5. lub 6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3. lub 4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty dłuższe niż 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatonośnych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem utrzymującym zapobiega się niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026