Glicynia krzewiasta 'Clara Mack' Wisteria frutescens 'Clara Mack'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia krzewiasta 'Clara Mack' - ta atrakcyjna odmiana należy do glicynii amerykańskich, które pochodzą ze wschodu i południowego wschodu USA, gdzie rosną na wilgotniejszych stanowiskach wzdłuż cieków wodnych i w zaroślach. 'Clara Mack' to odmiana o czysto białych, delikatnie pachnących kwiatach, zaliczana do var. macrostachya o dłuższych gronach. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do 4–8 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości. Jest to pnącze o liściach opadających, które owija się wokół podpory w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z 9–15 listków, wiosną świeżo zielone, latem błyszczące, ciemnozielone. W czerwcu i lipcu, po rozwinięciu liści, pojawiają się zwisające grona o długości zwykle 20–30 cm, złożone z motylkowatych kwiatów w odcieniu kości słoniowej. Kwiaty są dużą atrakcją dla owadów zapylających. Po przekwitnieniu tworzą się wąskie strąki z nasionami - nasiona i strąki są trujące i nie nadają się do spożycia. W porównaniu z gatunkami azjatyckimi roślina rośnie spokojniej, co ułatwia uprawę w mniejszych ogrodach oraz na pergolach, łukach i trejażach o określonych wymiarach. W kompozycjach sprawdza się z później kwitnącymi różami pnącymi, z jaśminowcami lub kalinami w tle oraz z trawami ozdobnymi, które podkreślają pionową linię nasadzenia i rozświetlają białe kwiaty.

Uprawa: Wymaga stanowiska słonecznego lub półcienistego, osłoniętego, o ciepłym mikroklimacie, co zapewnia niezawodne kwitnienie. Gleba powinna być próchniczna, umiarkowanie żyzna, stale lekko wilgotna, ale zawsze dobrze przepuszczalna. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,0. Na glebach ciężkich i zasadowych może wystąpić chloroza, dlatego zaleca się rozluźnienie gleby kompostem i dobry drenaż. W pierwszych latach po posadzeniu podlewanie powinno być regularne, później raczej umiarkowane, z obfitym podlewaniem w okresach suszy. Nawożenie stosuje się oszczędnie, bez nadmiaru azotu, który hamuje tworzenie się kwiatów. Cięcie wykonuje się dwa razy w roku: latem po przekwitnieniu tegoroczne pędy skraca się do 5–6 oczek, a zimą do 2–3 oczek, co sprzyja tworzeniu krótkich pędów kwiatowych. W pierwszych latach ważne jest uformowanie solidnego szkieletu na podporze, pnącze szybko się wzmacnia i wymaga mocnej konstrukcji. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną i jesienią. W Polsce kwitnienie przypada zwykle na czerwiec–lipiec, czasem z mniejszą drugą falą w sierpniu. Drewno jest mrozoodporne mniej więcej do −23 do −28 °C. Późne rozwijanie się pąków kwiatowych zmniejsza ryzyko uszkodzeń przez wiosenne przymrozki. Do uprawy w pojemniku zaleca się duży, stabilny pojemnik z drenażem oraz zimowe okrycie strefy korzeniowej ściółką. Rozstawa przy sadzeniu przy podporach wynosi około 2–3 m, od podstawy ściany 30–50 cm. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić mszyce i miseczniki, a przy nadmiernym zawilgoceniu zgnilizna korzeni, zapobiega się im dobrym drenażem i zrównoważonym nawożeniem. Brak kwiatów wynika zwykle z młodego wieku rośliny, cienia, nadmiaru azotu lub niewłaściwego cięcia. 

 Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025