Glicynia krzewiasta 'Longwood Purple' Wisteria frutescens 'Longwood Purple'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia krzewiasta 'Longwood Purple' - amerykańska glicynia pochodząca ze wschodnich i południowo-wschodnich regionów USA, gdzie rośnie na skrajach lasów i wzdłuż cieków wodnych. Odmiana powstała w wyniku selekcji w Longwood Gardens w Pensylwanii ze względu na intensywną barwę kwiatów i niezawodne cechy ogrodowe. W warunkach Europy Środkowej osiąga ok. 4–8 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, a pędy owijają się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z 9–15 listków, wiosną jasne, latem błyszcząco ciemnozielone, jesienią żółkną. Kwitnie dopiero po rozwinięciu liści, zazwyczaj od maja do czerwca z przedłużeniem na lipiec, a w ciepłe lata może pojawić się słabsze kwitnienie w sierpniu. Kwiatostany tworzą gęste, krótsze grona o długości ok. 10–15 cm z motylkowymi kwiatami w kolorze lawendowofioletowym z jaśniejszym środkiem i delikatnym, czystym zapachem. Po przekwitnieniu zawiązuje wąskie, gładkie strąki z nasionami utrzymującymi się do zimy, nasiona i strąki są trujące. W porównaniu z glicynią chińską i japońską rośnie bardziej umiarkowanie, lepiej reaguje na cięcie i mniej obciąża podpory. Nadaje się na pergole, łuki, stabilne kratki i ciepłe ściany, a w kompozycjach dobrze łączy się z później kwitnącymi różami pnącymi, jaśminowcami, tamaryszkami czy kalinami, natomiast podszyt mogą tworzyć trawy ozdobne i późno kwitnące byliny. 

Uprawa: Wymaga stanowiska słonecznego do półcienia, osłoniętego, o ciepłym mikroklimacie, co zapewnia niezawodne kwitnienie. Gleba powinna być próchniczna, umiarkowanie żyzna, stale lekko wilgotna, ale zawsze dobrze zdrenowana. Zalecane pH wynosi ok. 6,0–7,0. Na glebach ciężkich i zasadowych może pojawiać się chloroza, dlatego zaleca się rozluźnienie podłoża kompostem i dobry drenaż. W pierwszych latach po posadzeniu podlewanie powinno być regularne, później raczej umiarkowane, z obfitym podlewaniem w okresie suszy. Nawożenie stosuje się oszczędnie, bez nadmiaru azotu, który hamuje tworzenie się kwiatów. Cięcie wykonuje się dwa razy w roku: latem po przekwitnieniu tegoroczne pędy skraca się do 5–6 pąków, a zimą do 2–3 pąków, co sprzyja tworzeniu krótkopędów kwiatowych. W pierwszych latach ważne jest uformowanie mocnego szkieletu na podporze, ponieważ pnącze szybko grubieje i wymaga solidnej konstrukcji. Rośliny w pojemniku sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną i jesienią. W Polsce kwitnienie przypada zwykle na czerwiec–lipiec, czasem z mniejszą drugą falą w sierpniu. Drewno jest mrozoodporne mniej więcej do −23 do −28 °C. Późniejsze rozwijanie się pąków kwiatowych zmniejsza ryzyko uszkodzeń przez wiosenne przymrozki. Do uprawy w pojemniku zaleca się duży, stabilny pojemnik z drenażem oraz zimowe okrycie strefy korzeniowej ściółką. Rozstawa przy sadzeniu przy podporach ok. 2–3 m, od podstawy ściany 30–50 cm. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić mszyce i miseczniki, a przy nadmiernym nawilgoceniu zgnilizna korzeni, zapobiega się im dobrym drenażem i zrównoważonym nawożeniem. Brak kwiatów wynika zwykle z młodego wieku rośliny, zacienienia, nadmiaru azotu lub niewłaściwego cięcia.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025