Glicynia kwiecista 'Anwen' Wisteria floribunda 'Anwen'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Anwen' - odmiana o delikatnie różowych do jasnolawendowych, słodkawo pachnących kwiatach. Wywodzi się z kręgu gatunków wschodnioazjatyckich, które w naturze oplatają skraje lasów i rzadkie zarośla. Pokrój tworzy sezonowe, prawoskrętnie wijące się pnącze o elastycznych, drewniejących pędach. Liście są nieparzystopierzaste, zwykle złożone z 9–13 błyszcząco zielonych listków, jesienią żółkną. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zazwyczaj do 5–6 m wysokości i 2–4 m szerokości, rośnie bardziej wyrównanie niż popularne starsze odmiany, dlatego dobrze się ją utrzymuje także na mniejszych pergolach. Kwitnie w maju i czerwcu, kiedy wydaje zwisające grona o długości około 20–30 cm. Pojedyncze kwiaty mają kształt motylkowych koron i pachną słodko z lekką miodową nutą. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i inne zapylacze. Po przekwitnieniu rozwijają się płaskie, aksamitnie owłosione strąki z nasionami. Całość sprawia wrażenie delikatnej i naturalnej, bez przeciążania konstrukcji. Sprawdza się na łukach, przy ciepłych murach, na pergolach oraz jako swobodnie prowadzone pnącze na solidnej podporze. W pojemnikach na osłoniętych tarasach tworzy letnie kurtyny kwiatów wtedy, gdy inne glicynie już przekwitają. Grona można ciąć do wazonu, zachowują zapach przez kilka dni. W kompozycjach dobrze łączy się z hortensjami ogrodowymi, tawułami, różami i trawami ozdobnymi, a także z klonami palmowymi, których ażurowe ulistnienie podkreśla subtelny charakter kwiatów. Wszystkie części rośliny, zwłaszcza nasiona, zawierają substancje toksyczne.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki, regularnego nawożenia i podlewania, w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach warto okryć roślinę gałązkami iglaków. W mroźne zimy może przemarznąć, ale zazwyczaj ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wykłada 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, pędy boczne przycina się na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W drugim roku przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Czynność tę powtarza się, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Pęd główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, przedwiośniem skraca się je za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin wykonuje się już tylko cięcie utrzymujące, które ogranicza niepożądany wzrost.

 Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025