Glicynia kwiecista 'Honbeni' Wisteria floribunda 'Honbeni'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Honbeni' - odmiana 'Honbeni' jest ceniona za różowy odcień delikatnie pachnących kwiatów oraz za płynny rytm kwitnienia w gronie, od nasady ku wierzchołkowi. Pędy owijają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, co jest typowe dla W. floribunda. Przy mocnej podporze dorasta zwykle do ok. 6–10 m wysokości i 3–5 m szerokości, zależnie od prowadzenia i cięcia. Liście są nieparzystopierzaste, o długości ok. 25–35 cm, wiosną świeżo zielone, jesienią żółkną. W maju i czerwcu roślina wydaje zwisające, pachnące grona o długości ok. 40–60 cm, w których stopniowo rozwijają się pojedyncze kwiaty w tonacji różowej do bladomalinowej, z ciemniejszą łódeczką. Kwiaty chętnie odwiedzają trzmiele i pszczoły, dzięki czemu nasadzenie tętni życiem. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitnie owłosione strąki z nasionami. Wszystkie części rośliny są trujące. W kompozycjach 'Honbeni' sprawdza się na pergolach, łukach i nasłonecznionych ścianach, gdzie różowe grona dobrze komponują się z późnoletnimi powojnikami lub różami o delikatnych barwach. W porównaniu z glicynią chińską kwitnie później i równocześnie z liśćmi, co w warunkach Europy Środkowej zmniejsza ryzyko uszkodzenia pąków przez późne przymrozki i zwiększa pewność efektu.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym, słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest dokarmienie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dobrze zdrewniały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż ziemia dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wykłada się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła wcześniej. Roślinę umieszcza się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się bez zmian. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się, aby swobodnie rósł. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już mrozy, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Zabieg powtarza się, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się, aby rósł. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, przedwiośniem skraca się je za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, natomiast krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ to na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, gdyż obfite tworzenie się gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin wykonuje się już tylko cięcie utrzymujące, które zapobiega niepożądanemu wzrostowi. 

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025