Glicynia kwiecista 'Ito Koku Riu' Wisteria floribunda 'Ito Koku Riu'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Ito Koku Riu' - wywodzi się z japońskich populacji gatunku macierzystego, który w naturze oplata skraje widnych lasów i zarośla. W ogrodzie tworzy sezonowe, prawoskrętnie pnące pnącze o smukłych, drewniejących pędach. Liście są nieparzystopierzaste, zwykle złożone z 11–15 listków, wąskojajowatych do lancetowatych, latem soczyście zielonych, jesienią żółknących. Odmiana 'Ito Koku Riu' występuje w europejskim asortymencie także pod nazwą 'Royal Purple'. Wydaje ciemnopurpurowe do niebieskofioletowych kwiaty w zwisających gronach długości około 30–50 cm, rozkwitających stopniowo od nasady. Kwiaty mają motylkowy kształt i słaby, delikatny zapach. W naszych warunkach kwitnie zazwyczaj od maja do czerwca. Wzrost jest umiarkowany, dorosłe rośliny osiągają 6–9 m wysokości i 3–5 m szerokości, zależnie od stanowiska i cięcia. Pędy łatwo prowadzi się po drutach, kratach i pergolach bez nadmiernego obciążania konstrukcji. Po przekwitnieniu pojawiają się wąskie, delikatnie omszone strąki, które mogą pozostawać na roślinie do zimy. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i inne owady miododajne. W kompozycjach sprawdza się przy ciepłych murach, na łukach i pergolach, a grona można ciąć do wazonu.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że po kilku latach może osiągnąć 6–9 m. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej troski: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dobrze zdrewniały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W mroźne zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40×40×40 cm, na dno daje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę o 1–2 cm głębiej, niż rosła wcześniej. Sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze się pozostawia. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Powtarza się to za każdym razem, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny już być pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo się pozostawia, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty dłuższe niż 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin wykonuje się już tylko cięcie utrzymujące, ograniczające niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025