Glicynia kwiecista 'Kuchi-Beni' Wisteria floribunda 'Kuchi-Beni'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Kuchi-Beni' - ta odmiana jest ceniona za różowe zabarwienie kwiatów o delikatnym zapachu oraz za stopniowe rozwijanie się pąków w gronie od nasady ku szczytowi. Pędy owijają się zwykle zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Przy solidnej podporze dorasta zazwyczaj do 6–10 m wysokości i 3–5 m szerokości, zależnie od prowadzenia. Liście są nieparzystopierzaste, długości około 25–35 cm, wiosną świeżo zielone, a jesienią żółkną. W maju i czerwcu wydaje zwisające grona długości około 45 cm z kwiatami bardzo bladoróżowymi do liliowoździatych, z ciemniejszą fioletową łódeczką. Kwitnienie przebiega zwykle równocześnie z rozwojem liści, dzięki czemu kwiaty kontrastują z zielonym tłem. Kwiaty odwiedzają trzmiele i pszczoły. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitnie owłosione strąki z nasionami, wszystkie części rośliny są szkodliwe po spożyciu. W kompozycjach sprawdza się na pergolach, łukach i nasłonecznionych ścianach, gdzie różowe grona dobrze komponują się z powojnikami kwitnącymi od lata lub z różami w delikatnych odcieniach. W porównaniu z glicynią chińską 'Kuchi-Beni' kwitnie zwykle nieco później i równocześnie z liśćmi, co w warunkach Europy Środkowej zmniejsza ryzyko uszkodzenia pąków przez późne przymrozki i zwiększa pewność efektu.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu solidnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki, regularnego nawożenia i podlewania, w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę zaleca się w pierwszych latach okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarznąć, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wsypuje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogą zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu skraca się pęd główny do 50–70 cm, a pędy boczne przycina się na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5. lub 6. liściem, krótsze pozostawia się. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, wczesną wiosną, gdy nie grożą już mrozy, przycina się pędy wyrosłe w poprzednim roku za 5. lub 6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem. Czynność tę powtarza się, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na gałęziach bocznych powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie ubiegłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je wczesną wiosną za 5. lub 6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3. lub 4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty dłuższe niż 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, gdyż zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin ogranicza się niepożądany wzrost już tylko cięciem pielęgnacyjnym. 

 Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025