Glicynia kwiecista 'Macrobotrys' Wisteria floribunda 'Macrobotrys'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Macrobotrys'  - często określana także jako Wisteria floribunda 'Macrobotrys' lub, według nowszych źródeł, synonimicznie 'Multijuga', to glicynia japońska ceniona za wyjątkowo długie kwiatostany. Jest to silnie rosnące, zdrewniałe pnącze wijące z rodziny bobowatych, które owija się zgodnie z ruchem wskazówek zegara i w wieku dojrzałym osiąga zwykle około 7–10 m długości i około 3–5 m szerokości, w zależności od podpory i cięcia. Liście są nieparzystopierzaste, świeżo- do średniozielonych, jesienią żółkną. Największą ozdobą są zwisające grona motylkowych kwiatów, które pojawiają się od połowy maja do czerwca na częściowo lub w pełni ulistnionej roślinie. Kwiaty są jasnofioletowe do liliowych, z delikatnie żółtawym oczkiem i lekkim, słodkim zapachem. Grona mają zwykle 80–130 cm długości, w wyjątkowych warunkach nawet więcej, dzięki czemu odmiana prezentuje się bardzo efektownie zwłaszcza na wysokich pergolach, nad przejściami lub prowadzona po murze. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitne strąki, które są dekoracyjne, jednak nasiona i strąki są po spożyciu trujące. Odmiana jest miododajna i w okresie kwitnienia przyciąga owady zapylające. W kompozycjach sprawdza się jako dominujące pnącze przy pergolach, masywnych trejażach, łukach wejściowych i ciepłych elewacjach.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej troski: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest nawożenie nawozem z potasem, aby tkanki zdrewniały przed jesienią. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed sadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wsypuje 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie, w odległości co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się na 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną 25 cm długości, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Powtarza się to za każdym razem, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, bo na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, a zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem pielęgnacyjnym zapobiega się niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.03.2026