Glicynia kwiecista 'Murasaki-Noda' Wisteria floribunda 'Murasaki Noda'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Murasaki-Noda' - japońska glicynia pochodząca ze skrajów widnych lasów i cieplejszych zboczy o próchnicznej, dobrze przepuszczalnej glebie. Wyróżnia się delikatnie fioletowym do lawendowego zabarwieniem kwiatów i przyjemnym zapachem. Kwiaty w gronach otwierają się stopniowo od dołu ku górze, dzięki czemu okres kwitnienia optycznie się wydłuża. Pędy owijają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Na stabilnej podporze osiąga wysokość około 6–10 m i szerokość ok. 3–5 m, w zależności od prowadzenia i cięcia. Nieparzystopierzaste liście o długości 25–35 cm są wiosną świeżo zielone, a jesienią żółkną. W maju i czerwcu wydaje zwisające kwiatostany o długości około 25–35 cm, kwitnie zazwyczaj równocześnie z rozwojem liści, dzięki czemu kwiaty plastycznie odcinają się na zielonym tle. W osłoniętych i ciepłych miejscach podczas upalnego lata pod koniec sezonu może pojawić się także słabsza druga fala kwitnienia. Nektar chętnie odwiedzają trzmiele i pszczoły. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitnie owłosione strąki z nasionami - wszystkie części rośliny są trujące po spożyciu. W ogrodzie glicynia 'Murasaki-Noda' sprawdza się na pergolach, łukach i nasłonecznionych ścianach, a jej delikatne fioletowe tony dobrze komponują się z powojnikami kwitnącymi od lata oraz z jasno ubarwionymi różami. W porównaniu z glicynią chińską kwitnie razem z liśćmi i zwykle nieco później, co w klimacie Europy Środkowej zmniejsza ryzyko uszkodzenia pąków przez późne przymrozki.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicyniom poświęca się szczególną uwagę, regularnie się je nawozi i podlewa, w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarznąć, ale zazwyczaj ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40×40×40 cm, na dno wykłada się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła wcześniej. Roślinę umieszcza się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina się na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrosłe ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku przedwiośniem, gdy nie grożą już mrozy, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Czynność tę powtarza się, gdy przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na gałęziach bocznych powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, przedwiośniem skraca się je za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, natomiast krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ intensywne tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy pęd przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin wykonuje się już tylko cięcie utrzymujące, które ogranicza niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025