Glicynia kwiecista 'Rosea' Wisteria floribunda 'Rosea'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Rosea' - odmiana glicynii japońskiej, która w naturze rośnie na skrajach widnych lasów i na cieplejszych zboczach, w lżejszych, próchnicznych i dobrze zdrenowanych glebach. Wyróżnia się delikatnie różowym do różowolawendowego zabarwieniem oraz przyjemnym zapachem. Kwiaty zebrane są w zwisające grona, w których pąki otwierają się stopniowo od nasady ku wierzchołkowi, dzięki czemu kwitnienie trwa nieprzerwanie przez kilka dni. Grona osiągają zwykle 30–45 cm długości, a w osłoniętych i cieplejszych miejscach mogą być dłuższe. Roślina kwitnie w maju i czerwcu, zazwyczaj równocześnie z rozwojem liści, co podkreśla plastyczność barw na zielonym tle. Pędy owijają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara i na podporze osiągają około 6–10 m wysokości oraz 3–5 m szerokości, zależnie od sposobu prowadzenia i cięcia. Nieparzystopierzaste liście długości około 25–35 cm rozwijają się świeżą zielenią, a jesienią przebarwiają się na żółto. Kwiaty przyciągają pszczoły. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitnie owłosione strąki z nasionami. Wszystkie części rośliny są trujące. W kompozycjach 'Rosea' sprawdza się na pergolach, łukach ogrodowych i nasłonecznionych ścianach, gdzie różowe kaskady kwiatów tworzą miękki kontrast z ciemnozielonymi liśćmi. Dobrze komponuje się z powojnikami kwitnącymi od lata, z różami w delikatnych odcieniach oraz z drzewami i krzewami o wyrazistszym ulistnieniu, które podkreślają kształt i kolorystykę nasadzenia.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarzać, ale zazwyczaj ponownie odbija. Przed sadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wykłada się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie, co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu przewodnika się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd przewodnik pozostawia się do swobodnego wzrostu. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Zabieg powtarza się, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Pęd przewodnik pozostawia się do swobodnego wzrostu. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ to na nich tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zazwyczaj nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem pielęgnacyjnym ogranicza się niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025