Glicynia kwiecista 'Royal Purple' Wisteria floribunda 'Royal Purple'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Royal Purple' - syn. eranthema. Odmiana wyróżnia się ciemnofioletowym do fioletowoniebieskiego odcieniem kwiatów i przyjemnym zapachem. Kwiaty w gronie rozwijają się stopniowo od nasady ku wierzchołkowi, dzięki czemu efekt kwitnienia trwa płynnie przez wiele dni. Pędy owijają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Przy solidnej podporze dorasta zwykle do 6–10 m wysokości i 3–5 m szerokości, zależnie od prowadzenia i cięcia. Liście są nieparzystopierzaste, długości ok. 25–35 cm, wiosną świeżo zielone, jesienią żółkną. W maju i czerwcu wydaje zwisające kwiatostany długości zwykle 40–50 cm, w osłoniętych, ciepłych miejscach podczas gorącego lata pojawia się delikatne powtórne kwitnienie. Kwiaty chętnie odwiedzają trzmiele i pszczoły. Po przekwitnieniu tworzą się aksamitnie owłosione strąki z nasionami, wszystkie części rośliny są trujące. W kompozycjach 'Royal Purple' sprawdza się na pergolach, łukach i słonecznych ścianach, gdzie intensywnie fioletowe grona tworzą wyrazistą kurtynę. Dobrze komponuje się z powojnikami kwitnącymi od lata oraz z różami w delikatniejszych odcieniach. W porównaniu z glicynią chińską kwitnie zazwyczaj razem z liśćmi i nieco później, co w warunkach Europy Środkowej zmniejsza ryzyko przemarznięcia pąków podczas późnych przymrozków.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją na ciepłym i słonecznym stanowisku. Przez pierwsze 2–3 lata glicynie wymagają szczególnej opieki, regularnego nawożenia i podlewania, w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarznąć, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno daje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, pędy boczne przycina się na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (krótszych niż 15 cm się nie skraca). Pędu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrosłe z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w ubiegłym roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Powtarza się to, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Pęd główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny znajdować się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie ubiegłorocznych pędów. Gdy pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem utrzymującym ogranicza się niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025