Glicynia kwiecista 'Shiro-Noda' Wisteria floribunda 'Shiro-Noda'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia kwiecista 'Shiro-Noda' - japońska glicynia pochodząca ze skrajów widnych lasów i cieplejszych zboczy o próchnicznej, dobrze przepuszczalnej glebie. Wyróżnia się czysto białymi, delikatnie pachnącymi kwiatami zebranymi w długie, zwisające grona. W każdym gronie pąki otwierają się stopniowo od dołu ku górze, dzięki czemu wrażenie kwitnienia utrzymuje się przez kilka dni. Pędy skręcają się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Prowadzona przy solidnej podporze osiąga zwykle 4–8 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, zależnie od sposobu formowania i cięcia. Nieparzystopierzaste liście o długości 25–35 cm są wiosną świeżo zielone, a jesienią przebarwiają się na żółto. W maju i czerwcu wydaje grona o długości zwykle 40–60 cm, kwitnie przeważnie równocześnie z rozwojem liści, co podkreśla biel kwiatów na zielonym tle. W osłoniętych, ciepłych miejscach podczas upalnego lata pojawia się także słabsza druga fala kwitnienia. Po przekwitnieniu rozwijają się aksamitnie owłosione strąki z nasionami, wszystkie części rośliny są trujące. W kompozycji ogrodowej 'Shiro-Noda' sprawdza się na pergolach, łukach i nasłonecznionych ścianach, gdzie białe grona tworzą lekki kontrast z ciemniejszym listowiem. Dobrze łączy się z powojnikami kwitnącymi od lata oraz z różami w delikatnych odcieniach. W porównaniu z glicynią chińską zakwita zazwyczaj równocześnie z liśćmi i nieco później, co w warunkach środkowoeuropejskich zmniejsza ryzyko uszkodzenia pąków przez późne przymrozki.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicyniom poświęca się szczególną uwagę, regularnie się je nawozi i podlewa, w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W mroźne zimy może przemarzać, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno daje się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się o 1–2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Roślinę sadzi się co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające ze skróconych bocznych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się bez zmian. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W drugim roku, na przedwiośniu, gdy nie grożą już mrozy, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Zabieg powtarza się, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się do swobodnego wzrostu. W trzecim roku po posadzeniu na bocznych gałęziach powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i mocne, skraca się je na przedwiośniu za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, natomiast krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy pęd przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w położeniu poziomym. U starszych roślin już tylko cięciem utrzymującym zapobiega się niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.11.2025