Głoddek suendermannii - Draba suendermannii Drabasuendermannii

Opis szczegółowy produktu

Chudina suendermannii <\/strong>- bylina skalna z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), mieszaniec ogrodowy stosowany w europejskiej uprawie skalniaków ze względu na wczesne kwitnienie i niski, poduszkowaty pokrój. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 5–10 cm wysokości i rozrasta się w poduszki o średnicy około 10–20 cm. Liście zebrane w gęste rozety, lancetowate do równowąskich, zielone i delikatnie owłosione, w dotyku raczej skórzaste, w łagodne zimy pozostają zimozielone. Od marca do maja, w zależności od mikroklimatu nawet do czerwca, nad rozetami wyrastają pędy kwiatowe o długości 5–8 cm. Na ich końcach tworzą się krótkie grona o długości około 2–4 cm z szeregiem drobnych kwiatów. Płatki korony są białe, czterokrotne, często z żółtym środkiem. Roślina sprawdza się w szczelinach suchych murków, na żwirowych rabatach, na podwyższonych skalniakach oraz w kamiennych korytach. Białe kwiaty kontrastują z żółtymi chudzinami, na przykład Draba aizoides, i komponują się z rozchodnikami (Saxifraga), gęsiówkami (Aubrieta), ubiorkami (Iberis) lub drobnymi rozchodnikami (Sedum). W okresie wczesnego kwitnienia jest odwiedzana przez pszczoły i murarki, szczególnie w kwietniu. Nie jest wymagająca w uprawie i wnosi do ogrodu ciekawy wygląd.

Uprawa: Odpowiednie pełne słońce, ewentualnie bardzo jasny półcień, a przede wszystkim szybko przesychająca, dobrze przepuszczalna gleba. Najlepiej sprawdzają się mieszanki żwirowe z udziałem minerałów i warstwą drenażową, aby woda nie stała przy szyjce korzeniowej. Zalecane pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,5–8,0, wapienne stanowisko jest zazwyczaj korzystne. Podlewanie stosuje się po posadzeniu i w dłuższych okresach suszy, nadmierne nawodnienie zwiększa ryzyko gnicia i może być krytyczne zimą. W pojemnikach obserwuje się przede wszystkim wiosenny wzrost, latem tolerowana jest nawet suchsza faza, jeśli korzenie nie przegrzewają się w ciemnej doniczce. Nawożenie stosuje się oszczędnie, nadmiar składników odżywczych prowadzi do bardziej miękkich tkanek i rzadszej poduszki. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się od marca do maja oraz we wrześniu i październiku, w przypadku roślin z kontenerów przez cały sezon. Mrozoodporność przy suchym zimowaniu podaje się w przybliżeniu od −15 do −20 °C, jest bardziej wrażliwa na zimową wilgotność niż na sam mróz. Jako ściółkę stosuje się żwir, który stabilizuje mikroklimat przy szyjce korzeniowej i ogranicza zachwaszczenie. Odstępy między roślinami dobiera się w przybliżeniu na 17–20 cm, co odpowiada około 25–36 roślinom na m². Spośród chorób pojawiają się głównie gnicie przy nadmiernym nawodnieniu, ze szkodników mogą szkodzić ślimaki, zwłaszcza wiosną. Po przekwitnięciu można usuwać suche pędy, aby poduszka pozostała zwarta. Zimą sprawdza się osłonięte miejsce i ochrona przed spływającą wodą, w przypadku pojemników praktyczne jest umieszczenie pod okapem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026