Głodek suendermannii Draba × suendermannii

Opis szczegółowy produktu

Głodek suendermannii - wieloletnia roślina skalna z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), ogrodowa krzyżówka stosowana w europejskich ogrodach skalnych ze względu na wczesne kwitnienie i niski, poduchowaty pokrój. W wieku dojrzałym zwykle osiąga 5–10 cm wysokości i rozrasta się w poduszki o szerokości około 10–20 cm. Liście zebrane są w gęste rozety, lancetowate do równowąskich, zielone i delikatnie owłosione, w dotyku raczej skórzaste, w łagodne zimy pozostają zimozielone. Od marca do maja, w zależności od mikroklimatu nawet do czerwca, nad rozetami wyrastają pędy kwiatostanowe o długości 5–8 cm. Na ich szczytach tworzą się krótkie grona o długości około 2–4 cm z licznymi drobnymi kwiatami. Płatki korony są białe, czterokrotne, często z żółtym środkiem. Roślina sprawdza się w szczelinach suchych murków, na rabatach żwirowych, na podwyższonych ogrodach skalnych i w kamiennych korytach. Białe kwiaty kontrastują z żółtymi głodkami, na przykład Draba aizoides, i harmonizują ze skalnicami (Saxifraga), żagwinami (Aubrieta), ubiorkami (Iberis) czy drobnymi rozchodnikami (Sedum). W okresie wczesnego kwitnienia odwiedzają ją pszczoły, w tym pszczoły samotnice, zwłaszcza w kwietniu. Nie jest wymagająca w uprawie i wnosi do ogrodu ciekawy akcent.

Uprawa: Odpowiednie jest pełne słońce lub bardzo jasny półcień, a przede wszystkim szybko przesychająca, dobrze przepuszczalna gleba. Najlepiej sprawdzają się mieszanki żwirowe z udziałem składników mineralnych i warstwą drenażu, aby woda nie stała przy szyjce korzeniowej. Zalecane pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 6,5–8,0, stanowisko wapienne bywa zaletą. Podlewa się po posadzeniu i w czasie dłuższej suszy, nadmierne zawilgocenie zwiększa ryzyko gnicia i zimą może być krytyczne. W pojemnikach obserwuje się zwłaszcza wiosenny wzrost, latem roślina znosi także suchszy okres, o ile korzenie nie przegrzewają się w ciemnej doniczce. Nawozi się oszczędnie, nadmiar składników pokarmowych prowadzi do miękkiej tkanki i luźniejszej poduchy. W naszych warunkach klimatycznych sadzi się od marca do maja oraz we wrześniu i październiku, a rośliny w pojemnikach przez cały sezon. Mrozoodporność przy suchym zimowaniu podaje się na poziomie około −15 do −20 °C, roślina bywa bardziej wrażliwa na zimową wilgoć niż na sam mróz. Jako ściółkę stosuje się żwir, który stabilizuje mikroklimat przy szyjce korzeniowej i ogranicza zachwaszczenie. Rozstaw między roślinami wynosi około 17–20 cm, co odpowiada mniej więcej 25–36 roślinom na m². Spośród chorób pojawiają się głównie zgnilizny przy nadmiernym zawilgoceniu, ze szkodników mogą szkodzić ślimaki nagie, zwłaszcza wiosną. Po przekwitnieniu można usunąć suche pędy kwiatostanowe, aby poducha pozostała zwarta. Zimą sprawdza się stanowisko osłonięte od wiatru i ochrona przed spływającą wodą, pojemniki warto ustawić pod okapem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026