Głodek ventosa Draba ventosa

Opis szczegółowy produktu

Chudina ventosa - bylina wieloletnia z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), pochodząca z Ameryki Północnej. Rośnie w strefie alpejskiej i subalpejskiej zachodniej Kanady i Gór Skalistych, często na rumowiskach, ruchomych kamienistych zboczach i na skalnych odsłonięciach powyżej linii lasu, nierzadko na podłożu wapiennym. W ogrodzie tworzy przyziemną rozetę drobnych, delikatnie owłosionych liści o intensywnie zielonym kolorze, z której wyrastają mocniejsze łodygi. Starsze rośliny tworzą niski kępek o wysokości około 10-15 cm, a w ogrodzie zazwyczaj rozrastają się do 20–30 cm. Gatunek jest przystosowany do wiatru i chłodnych nocy, dlatego dobrze znosi otwarte miejsca, jeśli ma korzenie w suchym żwirze. Pod koniec wiosny, zazwyczaj w maju lub czerwcu, wytwarza drobne, czteropłatkowe kwiaty o jasnym żółtym kolorze, zebrane w wydłużone, dość gęste grona, które są dobrze widoczne nawet z daleka. Roślina znajduje zastosowanie na skalniakach, w rabatach żwirowych i w pojemnikach, gdzie uzupełnia niskie gatunki poduszkowe i dodaje wysokości bez potrzeby podpory. W kompozycji komponuje się z dębikami (Dryas), skalnicami (Saxifraga) i niskimi goździkami (Dianthus), które preferują podobnie przepuszczalne stanowiska. Wczesne kwitnienie przyczynia się do dostępności pyłku i nektaru w czasie, gdy w ogrodzie jest jeszcze mało kwiatów.

Uprawa: Odpowiednie pełne słońce i przewiewne miejsce, gdzie zimą nie pozostaje długo mokro. Najlepiej sprawdza się gleba kamienista lub żwirowa z dużą zawartością składnika mineralnego i szybkim odpływem wody, ewentualnie podwyższona rabata lub koryto. Jako ściółka stosuje się żwir, który chroni szyjkę korzeniową przed wilgocią i utrzymuje rozety liściowe w czystości. Zalecane pH jest raczej obojętne do lekko zasadowego, około 6,8–8,0. Podlewanie jest ważne po posadzeniu, później roślina zazwyczaj znosi krótkie okresy suszy, podczas gdy nadmierne nawodnienie prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. Sadzenie w naszych warunkach odbywa się od marca do listopada, a w przypadku uprawy w pojemnikach przez dłuższy sezon. Mrozoodporność przy suchym zimowaniu jest zazwyczaj dobra, roślina jest bardziej wrażliwa na wilgoć zimową i powtarzające się cykle topnienia i zamarzania. Nawożenie jest umiarkowane, wystarcza niewielka wiosenna dawka kompostu lub nawozu dla roślin skalnych, nadmiar składników odżywczych sprzyja luźnemu wzrostowi. Odstępy między roślinami wynoszą około 20–25 cm, co odpowiada około 16–25 roślinom na m² w zależności od charakteru nasadzenia. Wśród chorób występują głównie gnicie przy nadmiernym nawodnieniu, a ze szkodników lokalnie mogą szkodzić ślimaki. Po kwitnieniu można usuwać przekwitłe pędy, aby roślina nie osłabiała się przez tworzenie nasion, a kępa wyglądała schludnie. W pojemnikach korzystne jest zimowanie w zacisznym miejscu i pod okapem, gdzie ograniczone jest nadmierne nawodnienie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026