Głodek ventosa Draba ventosa

Opis szczegółowy produktu

Głodek ventosa - bylina z rodziny kapustowatych (Brassicaceae), pochodząca z Ameryki Północnej. Rośnie w piętrze alpejskim i subalpejskim zachodniej Kanady i Gór Skalistych, często na piargach, ruchomych kamienistych zboczach i wychodniach skalnych powyżej górnej granicy lasu, nierzadko na podłożu wapiennym. W ogrodzie tworzy przyziemną rozetę drobnych, delikatnie owłosionych liści o intensywnie zielonej barwie, z której wyrastają sztywniejsze pędy kwiatostanowe. Starsze rośliny tworzą niską kępę o wysokości ok. 10-15 cm i w ogrodzie zwykle rozrastają się na 20–30 cm. Gatunek jest przystosowany do wiatru i chłodnych nocy, dlatego dobrze znosi otwarte stanowiska, pod warunkiem że korzenie znajdują się w suchym żwirze. Późną wiosną, zwykle w maju i czerwcu, wydaje drobne, czterokrotne kwiaty o jaskrawożółtej barwie, zebrane w wydłużone, dość gęste grona, dobrze widoczne nawet z daleka. Roślina sprawdza się w skalniakach, na rabatach żwirowych i w pojemnikach, gdzie uzupełnia niskie gatunki poduszkowe i dodaje wysokości bez potrzeby podpór. W kompozycjach dobrze komponuje się z dębikami (Dryas), skalnicami (Saxifraga) i niskimi goździkami (Dianthus), którym odpowiadają podobnie przepuszczalne stanowiska. Wczesne kwitnienie wzbogaca ofertę pyłku i nektaru w okresie, gdy w ogrodzie wciąż jest niewiele kwiatów.

Uprawa: Odpowiednie jest pełne słońce i przewiewne miejsce, w którym zimą wilgoć nie utrzymuje się długo. Najlepiej sprawdza się gleba kamienista lub żwirowa z dużym udziałem składnika mineralnego i szybkim odpływem wody, ewentualnie podwyższona rabata lub koryto. Jako ściółkę stosuje się żwir, który chroni szyjkę korzeniową przed wilgocią i utrzymuje rozety liściowe w czystości. Zalecane pH jest raczej obojętne do lekko zasadowego, około 6,8–8,0. Podlewanie jest ważne po posadzeniu, później roślina zwykle znosi krótszą suszę, natomiast nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni i szyjki korzeniowej. W naszych warunkach klimatycznych sadzi się ją od marca do listopada, w uprawie pojemnikowej także przez dłuższą część sezonu. Mrozoodporność przy suchym zimowaniu jest zwykle dobra, roślina jest bardziej wrażliwa na zimową wilgoć i powtarzające się odwilże i przymrozki. Nawozi się oszczędnie, wystarczy niewielka wiosenna dawka kompostu lub nawozu do roślin skalnych, nadmiar składników pokarmowych sprzyja luźnemu wzrostowi. Rozstawę między roślinami wybiera się około 20–25 cm, co odpowiada mniej więcej 16–25 roślinom na m², w zależności od charakteru nasadzenia. Spośród chorób pojawiają się głównie zgnilizny przy nadmiarze wody, spośród szkodników miejscami mogą szkodzić ślimaki. Po przekwitnieniu można usunąć przekwitłe pędy kwiatostanowe, aby roślina nie osłabiała się zawiązywaniem nasion i aby nasadzenie wyglądało estetycznie. W pojemnikach korzystne jest zimowanie w osłoniętym miejscu, pod okapem, gdzie ogranicza się nadmiar wilgoci.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026