Głogownik Frasera 'Pink Marble' Photinia fraseri 'Pink Marble'

Opis szczegółowy produktu

Fotergilla Fraserii 'Pink Marble' - syn. Cassini. Wiecznie zielona odmiana fotinii Frasera, powstała ze skrzyżowania gatunków Photinia glabra i Photinia serratifolia. Hodowla miała miejsce we Francji na początku XXI wieku w celu uzyskania odmiany pstrolistnej o wyraźnym wiosennym zabarwieniu. Roślina tworzy gęsty, wyprostowany krzew, osiągający w warunkach Republiki Czeskiej zazwyczaj 2–2,5 m wysokości i około 1,5–2 m szerokości. Liście są skórzaste, długości 8–12 cm, podczas pączkowania intensywnie różowe do malinowych, później ciemnozielone z nieregularnym kremowo-białym obrzeżem. Młode pędy mają czerwonawy odcień. W maju do czerwca wytwarza płaskie baldachy białych kwiatów o średnicy 10–15 cm. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się drobne czerwone owoce rzekome, które jednak u odmian pstrolistnych nie są regularne. Odmiana sprawdza się jako barwnie wyrazisty żywopłot, soliterowy krzew, a także jako element nasadzeń mieszanych z drzewami i krzewami o ciemnych liściach, gdzie kontrast liści jest widoczny. Dzięki wiecznie zielonemu ulistnieniu zapewnia całoroczną strukturę ogrodu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu do umiarkowanego półcienia, osłonięta od zimnych zimowych wiatrów. Gleba powinna być próchnicza, dobrze przepuszczalna i umiarkowanie wilgotna, o pH lekko kwaśnym do obojętnego. Cięższe gleby gliniaste rozluźnia się piaskiem i kompostem, na suchych stanowiskach korzystna jest ściółka z kory. Po posadzeniu należy utrzymywać bryłę korzeniową równomiernie wilgotną, bez długotrwałego przemoczenia. Nawożenie przeprowadza się wiosną nawozem dla roślin zimozielonych. W przypadku żywopłotów rośliny sadzi się w odległości około 0,4–0,6 m, aby poszczególne krzewy szybko połączyły się w zwartą ścianę. Cięcie wykonuje się po wyrośnięciu nowych pędów lub po kwitnieniu, co sprzyja zagęszczeniu i intensywnemu wiosennemu wybarwieniu nowych liści. Mrozoodporność dorosłych roślin wynosi około −18 °C, krótkotrwale nieco niżej, dlatego w chłodniejszych rejonach zalecana jest zimowa ochrona korzeni i ograniczenie ekspozycji na suchy wiatr. W ciepłych i wilgotniejszych rejonach tawuła może cierpieć na plamistość liści, której zapobiega się poprzez przewiewne rozmieszczenie, nieprzemoczoną glebę i właściwy reżim nawadniania.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.02.2026