Glorioza Rothschildiana Gloriosa rothschildiana

Opis szczegółowy produktu

Glorioza Rothschildiana - egzotyczna i pnąca bylina z rodziny Colchicaceae, często określana również jako Gloriosa rothschildiana. Pochodzi z tropikalnej i subtropikalnej Afryki oraz części Azji, gdzie rośnie na skrajach zarośli, na trawiastych terenach i na piaszczystych glebach. Z palczastych bulw wyrastają cienkie łodygi z lancetowatymi liśćmi, których końcówki wydłużają się w wąsy czepne i przyczepiają do podpory. W naszych warunkach dorasta zazwyczaj do 1,5–2 m, szerokość kępy utrzymuje się w granicach 0,3–0,5 m w zależności od zastosowanej podpory. Latem nosi pojedyncze kwiaty o średnicy około 8–10 cm, z odgiętymi do tyłu, pofalowanymi płatkami. Charakterystyczna jest kombinacja koloru czerwonego do karmazynowego z jaskrawożółtym brzegiem i długimi pręcikami, która przypomina płomień. Zapach jest zazwyczaj niewyraźny, ale kwiaty często odwiedzają owady. W kompozycji sprawdza się jako wyrazista, ale wciąż lekka wertykalna forma między rudbekiami, szałwiami i trawami ozdobnymi, ewentualnie przy sadzeniu do większego pojemnika z kratką. Kwiaty nadają się do cięcia, otwierają się stopniowo i w wazonie wytrzymują kilka dni. Wszystkie części rośliny są trujące, zawierają alkaloidy w tym kolchicynę, dlatego nie są przeznaczone do spożycia i podczas manipulacji zaleca się ostrożność.

Uprawa: W warunkach Republiki Czeskiej uprawiana jest jako roślina przenośna lub letnia dekoracja, ponieważ bulwy nie są odporne na mróz. Bulwy sadzi się wiosną, zazwyczaj w marcu do kwietnia do pojemnika, na zewnątrz rośliny umieszcza się po ustąpieniu mrozów. Sadzi się płytko, około 7–10 cm pod powierzchnią, z odstępami około 30–40 cm, w pojemniku zazwyczaj 1 bulwa na 3–5 l podłoża. Przy sadzeniu szpiczasty koniec wzrostu bulwy chroni się przed złamaniem, ponieważ uszkodzenie spowalnia kiełkowanie. Odpowiada jej ciepłe, osłonięte od wiatru stanowisko w pełnym słońcu do lekkiego półcienia oraz przepuszczalna, próchnicza gleba z dobrym drenażem, zalecane pH wynosi około 6–7. W pojemniku sprawdza się mieszanka wysokiej jakości podłoża z dodatkiem perlitu lub grubego piasku oraz warstwa drenażowa na dnie. Podczas wzrostu należy utrzymywać równomierną wilgotność bez nadmiernego podlewania, wskazane jest nawożenie nawozem dla roślin kwitnących w odstępach 10–14 dni. Podpory potrzebuje od początku wzrostu, ponieważ wąsy przyczepiają się tylko do cienkich prętów lub siatki. Po przekwitnięciu we wrześniu lub październiku liście stopniowo zasychają, podlewanie jest ograniczone, a bulwy pozostawia się w suchym miejscu. Zimowanie odbywa się bez mrozu, najlepiej w suchym podłożu w temperaturze około 10–15 °C, bezpośrednie przemrożenie jest zazwyczaj śmiertelne. Najczęstszymi problemami są mszyce, wciornastki i przędziorki, w wilgotnym i chłodnym środowisku również plamistości grzybowe. Przy dobrym oświetleniu i cieple kwitnie od lipca do września, tworząc pionową linię, która wprowadza do nasadzeń egzotyczny akcent.

Więcej na: Instrukcja uprawy roślin cebulowych

Autor: Nikol | Rewizja: 14.1. 2026