Gordlinia grandiflora Gordlinia grandiflora

Opis szczegółowy produktu

Gordlinia grandiflora - mieszaniec międzyrodzajowy z rodziny herbatowatych, wyhodowany w USA na North Carolina State University. Powstał ze skrzyżowania franklinii i gordónii, Gordonia lasianthus, w celu połączenia dużych kwiatów i dłuższego efektu sezonowego z większą odpornością. Rośnie jako wielopniowy krzew do niewielkiego drzewa, w naszych warunkach zazwyczaj 4–6 m wysokości i 2,5–3,5 m szerokości, przy długiej uprawie może osiągnąć 7–9 m. Liście są wąsko eliptyczne do lancetowatych, o długości 10–20 cm, skórzaste i błyszczące, z ząbkowanym brzegiem, jaśniejsze od spodu, część ulistnienia często zimuje. Od lipca do września, czasem do początku października, na końcach pędów pojawiają się efektowne kwiaty podobne do kamelii, białe, o szerokości 7,5–12 cm, pięciokrotne, z dużym żółtym środkiem pręcików. Zapach jest delikatnie słodki, czasem z nutą fiołków, dlatego krzew nadaje się również do miejsc wypoczynku. Kwiaty odwiedzają zapylacze, a późny termin kwitnienia uzupełnia okres, kiedy wiele krzewów już przekwitło. Jesienią starsze liście przebarwiają się na odcienie pomarańczowe do czerwonych. W kompozycji dobrze komponuje się z rododendronami, japońskimi azaliami i paprociami, gdzie białe kwiaty rozjaśniają koniec lata.

Uprawa: Najlepiej rośnie na słońcu do lekkiego półcienia w osłoniętym miejscu, z wyższą wilgotnością powietrza i bez wysuszających wiatrów. Wymaga próchniczej, kwaśnej do lekko kwaśnej gleby o pH około 4,5–6,5, bez wapnia, stale umiarkowanie wilgotnej, ale z dobrym drenażem, ponieważ nie toleruje długotrwałego przemoczenia ani przesuszonych, piaszczystych podłoży bez próchnicy. Sadzenie w Czechach odbywa się głównie wiosną od marca do maja, ewentualnie jesienią we wrześniu i październiku do nagrzanej gleby. Podlewanie jest ważne w pierwszych latach i w okresie suszy, ściółka z liści lub drobnej kory stabilizuje wilgotność i kwasowość. Zaleca się dodanie do dołu sadzeniowego liści i gruboziarnistego piasku, na cięższych glinach pomaga podwyższone sadzenie. Nawożenie jest wybierane dla roślin wrzosowatych, raczej w mniejszych dawkach wiosną, aby pędy do zimy dojrzały. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do usuwania uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi pod koniec zimy i do lekkiego kształtowania po kwitnieniu. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się do około -20 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe i w pierwszych zimach sprawdza się okrywa zimowa i ochrona korzeni wyższą warstwą mulczu. W chłodniejszych rejonach stosuje się uprawę w pojemniku z kwaśnym podłożem, kiedy pojemnik na zimę jest izolowany lub przezimuje w chłodnym, jasnym miejscu bez silnych mrozów. Z chorób może pojawić się fytoftorowa zgnilizna korzeni przy nadmiernym nawodnieniu, ewentualnie więdnięcie, dlatego kluczowa jest przepuszczalność. Zalecany odstęp dla solitery to co najmniej 3–4 m od innych drzew i krzewów.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.2. 2026