Gordlinia wielkokwiatowa ×Gordlinia grandiflora

Opis szczegółowy produktu

Gordlinia wielkokwiatowa - mieszaniec międzyrodzajowy z rodziny herbatowatych, wyhodowany w USA na North Carolina State University. Powstał w wyniku kontrolowanego skrzyżowania frankliny i gordonii, loblolly bay, w celu połączenia dużych kwiatów i dłuższego efektu sezonowego z większą odpornością. Rośnie jako wielopienny krzew lub niewielkie drzewo, w naszych warunkach zwykle 4–6 m wysokości i 2,5–3,5 m szerokości, przy długiej uprawie może osiągnąć 7–9 m. Liście są wąsko eliptyczne do lancetowatych, 10–20 cm długości, skórzaste i błyszczące, o ząbkowanym brzegu, od spodu jaśniejsze, a część ulistnienia często zimuje na roślinie. Od lipca do września, czasem aż do początku października, na końcach pędów pojawiają się efektowne kwiaty podobne do kamelii, białe, 7,5–12 cm średnicy, pięciokrotne, z dużym żółtym środkiem pręcików. Zapach bywa delikatnie słodki, niekiedy z nutą fiołka, dlatego roślina sprawdza się także w pobliżu miejsc wypoczynku. Kwiaty odwiedzają owady zapylające, a późny termin kwitnienia wypełnia okres, gdy wiele krzewów już przekwitło. Jesienią starsze liście przebarwiają się na odcienie pomarańczowe do czerwonych. W kompozycjach dobrze komponuje się z rododendronami, azaliami japońskimi i paprociami, wśród których białe kwiaty rozświetlają koniec lata.

Uprawa: Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym do lekko półcienistego, osłoniętym, przy wyższej wilgotności powietrza i bez wysuszających wiatrów. Wymaga gleby próchnicznej, kwaśnej do lekko kwaśnej o pH około 4,5–6,5, bez wapnia, stale umiarkowanie wilgotnej, ale dobrze zdrenowanej, ponieważ nie znosi długotrwałego zalewania ani przesuszonych, piaszczystych podłoży bez próchnicy. Sadzenie w Polsce przeprowadza się głównie wiosną od marca do maja, ewentualnie jesienią we wrześniu i październiku do nagrzanej gleby. Podlewanie jest ważne w pierwszych latach i w okresach suszy, a ściółka z kompostu liściowego lub drobnej kory stabilizuje wilgotność i kwasowość. Do dołu do sadzenia zaleca się dodać kompost liściowy i gruboziarnisty piasek, na cięższych glinach pomaga sadzenie na podwyższeniu. Do nawożenia stosuje się nawozy dla roślin wrzosowatych, raczej w mniejszych dawkach wiosną, aby pędy zdrewniały przed zimą. Cięcie ogranicza się zwykle do usuwania uszkodzonych i krzyżujących się gałęzi pod koniec zimy oraz do lekkiego formowania po kwitnieniu. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około −20 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe i w pierwszych zimach sprawdza się okrycie zimowe oraz ochrona korzeni grubszą warstwą ściółki. W chłodniejszych rejonach można ją uprawiać w pojemniku z kwaśnym podłożem, który na zimę izoluje się lub przenosi do chłodnego, jasnego pomieszczenia bez silnych mrozów. Z chorób przy nadmiarze wody może wystąpić fytoftorowa zgnilizna korzeni, ewentualnie więdnięcie, dlatego kluczowa jest przepuszczalność gleby. Zalecana odległość dla soliteru to co najmniej 3–4 m od innych drzew i krzewów.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.2. 2026