Goździk 'Dinetta Pink' Dianthus 'Dinetta Pink'

Opis szczegółowy produktu

Goździk 'Dinetta Pink' - piękny, wcześnie kwitnący goździk z czołowej serii Dinetta® od wiosny do lata wypełnia ogród poduszkami intensywnie różowych, słodko pachnących kwiatów i eleganckimi srebrzystymi liśćmi. Roślina rośnie naturalnie bardzo zwarcie, gęsto i poduszkowato, a w pełni rozwoju osiąga wysokość i szerokość zaledwie 15–20 centymetrów. Należy do bardzo odpornych bylin, wyhodowanych z myślą o doskonałej mrozoodporności, wyrównanym wzroście i zdolności do niezawodnego powtarzania kwitnienia także późnym latem. Największą zaletą tej odmiany jest niezwykła obfitość kwitnienia. Już od końca kwietnia i w maju nad kępą liści pojawia się mnóstwo średniej wielkości, półpełnych do pełnych kwiatów w jasnym, czysto różowym odcieniu, o delikatnie ząbkowanych brzegach. Kwiaty roztaczają intensywny, bardzo przyjemny, nostalgiczny zapach, który niezawodnie przyciąga pszczoły, motyle i inne pożyteczne owady zapylające. Wąskie, równowąskie liście pokrywa wyraźny niebieskoszary do srebrzystego woskowy nalot, dzięki czemu roślina wygląda bardzo dekoracyjnie także wtedy, gdy nie kwitnie. W architekturze ogrodowej ten goździk jest nieocenionym elementem do obsadzania słonecznych skalniaków, suchych murków i koryt oraz do tworzenia czystych, gęstych obwódek wzdłuż ogrodowych ścieżek. Ze względu na niski wzrost, bogate rozgałęzienie i sztywne pędy doskonale nadaje się do wiosennych i letnich nasadzeń w skrzynkach balkonowych na parapetach, koszach wiszących i dekoracyjnych donicach na tarasach.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym, w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, dobrze zdrenowana, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH wynosi zwykle około 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się umiarkowanie, pozwalając podłożu przeschnąć między podlewaniami, ponieważ nadmiar wody sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być oszczędne, wiosną zwykle wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy usuwa się, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z dodatkiem grysu i warstwa drenażowa, a zimą osłonięte stanowisko, tak aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylinowych wynosi około -20 do -34 °C, decydujące znaczenie ma zwykle zimowa wilgoć. Początkującym poleca się podwyższone stanowisko, podlewanie bezpośrednio pod korzenie i przewiewną rozstawę 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada mniej więcej 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, jednak przy długotrwałym stresie słabiej zawiązują pąki. Z chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce i wciornastki, a podczas suszy także przędziorki.

Autor: Lucie | Rewizja: 2.6. 2026