Goździk 'Whatfield Magenta' - Dianthus 'Whatfield Magenta' Goździk 'Whatfield Magenta'

Opis szczegółowy produktu

Dianthus 'Whatfield Magenta' - odmiana goździka sinego, bylina dywanowa pochodząca z europejskich wapiennych skał i suchych zboczy. W ogrodzie tworzy gęsty dywan wąskich, szarozielonych do srebrzystych liści, który pozostaje dekoracyjny przez większość roku. Poduszka liściowa osiąga zazwyczaj wysokość około 5–8 cm, a w okresie kwitnienia łodygi kwiatowe wyrastają na 10–15 cm, podczas gdy szerokość dorosłej kępy zazwyczaj wynosi około 20–30 cm. W maju i czerwcu, czasami przy sprzyjających warunkach sezonu również w lipcu, pojawiają się pojedyncze kwiaty o średnicy około 2–3 cm, ciemnoróżowe do purpurowych, często z ciemniejszym środkiem i lekkim, goździkowym zapachem. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne motyle, a niski pokrój jest odpowiedni na obrzeża rabat, do nasadzeń żwirowych, skalniaków i na słoneczne obrzeża ścieżek, gdzie kolor dobrze kontrastuje ze srebrzystymi liśćmi. Wzrost jest średnio szybki, a w pełni zrośnięta poduszka zazwyczaj tworzy się w ciągu 2–4 lat. Roślina jest idealna do sadzenia w skalniakach, korytach lub murkach. Stosuje się ją jako obramowanie rabat bylinowych.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01.2026