Goździk 'Whatfield Magenta' Dianthus 'Whatfield Magenta'

Opis szczegółowy produktu

Goździk 'Whatfield Magenta' - odmiana goździka sinego, poduszkowej byliny pochodzącej z europejskich skał wapiennych i suchych zboczy. W ogrodzie tworzy gęsty kobierzec wąskich, szarozielonych do srebrzystych liści, który pozostaje dekoracyjny przez większą część roku. Poducha liściowa ma zwykle 5–8 cm wysokości, w okresie kwitnienia pędy kwiatowe wznoszą się na 10–15 cm, a szerokość dorosłej kępy wynosi zazwyczaj około 20–30 cm. W maju i czerwcu, a przy sprzyjającym przebiegu sezonu nawet do lipca, pojawiają się pojedyncze kwiaty o średnicy około 2–3 cm, ciemnoróżowe do purpurowych, często z ciemniejszym oczkiem i lekkim, goździkowym zapachem. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne motyle, a niski pokrój sprawdza się na obrzeżach rabat, w nasadzeniach żwirowych, ogrodach skalnych i na słonecznych skrajach ścieżek, gdzie kolor kwiatów dobrze kontrastuje ze srebrzystymi liśćmi. Wzrost jest średnio szybki, a w pełni zwarta poducha tworzy się zwykle w ciągu 2–4 lat. Roślina idealnie nadaje się do sadzenia w ogrodach skalnych, korytach i murkach. Stosuje się ją jako obwódkę rabat bylinowych.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym, w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, z dobrym drenażem, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH wynosi zwykle około 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się oszczędnie, a między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, ponieważ nadmiar wody sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być oszczędne, wiosną zazwyczaj wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy usuwa się, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z dodatkiem grysu i warstwa drenażowa, a zimą osłonięte miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydujące znaczenie ma zimowa wilgoć. Początkującym poleca się podwyższone stanowisko, podlewanie przy korzeniach i przewiewną rozstawę 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie gorzej jednak zawiązują pąki. Z chorób mogą pojawić się mączniak prawdziwy i plamistości, ze szkodników mszyce i wciornastki, w czasie suszy także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026