Goździk ogrodowy 'Salomon' - Dianthus caryophyllus 'Salomon' Goździk pospolity 'Salomon'

Opis szczegółowy produktu

Goździk siny 'Salomon' - gatunek pochodzący ze Śródziemnomorza, z kamienistych zboczy i widnych zarośli, gdzie lubi słońce i gleby o szybkim odpływie wody. Odmiana 'Salomon' należy do goździków ogrodowych uprawianych dla pełnych, łososiowo zabarwionych kwiatów i charakterystycznego korzennego zapachu przypominającego goździki. Roślina tworzy zwartą kępę wąskich, szarozielonych liści, z której wyrastają sztywne pędy kwiatowe o wysokości około 40–50 cm, szerokość kępy wynosi zazwyczaj 30–40 cm. Kwiaty są pełne, gęsto złożone, średnica zazwyczaj wynosi około 5–7 cm, a brzegi płatków mogą być delikatnie pofalowane. Kwitnienie rozpoczyna się w maju i przy odpowiednich warunkach trwa do sierpnia, kwiaty otwierają się stopniowo na szczytach pędów. Na rabacie sprawdzi się jako spokojny akcent wśród lawend, szałwii i traw ozdobnych, łososiowy odcień dobrze komponuje się również z białymi różami. Kwiat nadaje się do cięcia, ponieważ pędy są sztywne, a zapach pozostaje wyczuwalny również we wnętrzu. W donicach wyróżni się czysta sylwetka kępy, a kwiaty wyglądają jak małe pompony nad szarozielonym liściem. Rodzaj Dianthus ma długą tradycję w europejskim ogrodnictwie, a goździki uprawia się również dla zapachu. U form pełnokwiatowych środek jest częściowo wypełniony petaloidami, mimo to kwiaty odwiedzają zapylacze. Zielone części zazwyczaj nie są wykorzystywane w kuchni. W przeciwieństwie do niskich goździków, sprawia wrażenie bardziej wzniesionego.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 25.02.2026