Goździk pawi - Dianthus pavonius Goździk pawoniowy

Opis szczegółowy produktu

Goździk paw - gatunek pochodzący z obszaru alpejskiego, gdzie rośnie na słonecznych stokach, kamienistych osuwiskach i w rzadkich trawach na podłożu wapiennym. Roślina w tych warunkach tworzy mocne, niskie kępy z szarozielonymi, wąskimi, równowąskimi liśćmi, które pozostają dekoracyjne również poza okresem kwitnienia. W dorosłości osiąga około 5–10 cm wysokości i 15–25 cm szerokości. W czerwcu i lipcu pojawiają się krótkie łodygi z pojedynczymi kwiatami o średnicy około 3 cm, zazwyczaj w intensywnych różowych odcieniach, czasem z delikatnie ciemniejszym środkiem i lekko postrzępionym brzegiem. Kwiaty mogą być lekko pachnące i są poszukiwane przez zapylacze, zwłaszcza w ciepłą pogodę. W kompozycji ogrodowej sprawdza się w przedniej części skalniaka, w korytach, między kamieniami i na rabatach żwirowych, gdzie wygląda naturalnie i czysto. Dobrze komponuje się z tawułkami, rozchodnikami, dzwonkami, floksami i niskimi trawami, które mają podobne wymagania co do suchości u szyjki korzeniowej. Wzrost jest raczej powolny, ale kępy są długowieczne, jeśli mają wystarczająco dużo światła i przede wszystkim doskonałe odprowadzenie wody. Wyróżni się również jako drobny akcent na suchych rabatach przy tarasie, gdzie różowy kwiat wyłania się na tle kamienia. W okresie bez kwitnienia tworzy niski, strukturalny poduszkę, która wizualnie jednoczy nasadzenia i podkreśla wyższe byliny w tle.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.