Goździk pierzasty 'Double Rose' - Dianthus plumarius 'Double Rose' Dianthus plumarius 'Double Rose'

Opis szczegółowy produktu

Dzielżan pyłkowaty 'Double Rose' - należy do tradycyjnych bylin skalistych zboczy i wapiennych stoków Europy, gdzie rośnie w płytkiej, żwirowej glebie i toleruje wiatr oraz szybkie przesuszanie. Odmiana ‘Double Rose’ nawiązuje do tego naturalnie oszczędnego charakteru, tworząc gęste, zimozielone kępy wąskich, szaro-zielonych liści, zazwyczaj o wysokości 20–30 cm i szerokości 30–40 cm. Od maja do lipca wyrastają krótkie, sztywne łodygi z pełnymi kwiatami w ciepłym różowym kolorze, z delikatnie ząbkowanym brzegiem płatków korony. Zapach jest słodko-korzenny, najbardziej wyczuwalny w ciepłe wieczory. Po głównym okresie kwitnienia, przy dobrej kondycji, pojawia się słabsze powtórzenie pod koniec lata. Roślina sprawdzi się na skalniakach, suchych murkach, w żwirowych rabatach oraz w przedniej linii nasadzeń bylinowych, gdzie tworzy czysty, niski obrzeżenie. W połączeniach wyróżnia się z ubiorkiem, skalnicami, niskimi rozchodnikami lub lawendą, które mają podobne wymagania dotyczące przepuszczalności i nasłonecznienia. Udekoruje skalniak, murki lub obrzeża rabat bylinowych. Ładnie wygląda w pojemniku. Odstępy wynoszą 25–35 cm, co odpowiada około 8–11 roślinom na m². Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w pojemnikach.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.