Goździk pierzasty 'Haytor White' Dianthus plumarius 'Haytor White'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Haytor White' - zimozielona bylina pochodząca z suchszych, kamienistych stanowisk Europy, gdzie tworzy niskie kępy wśród wapieniolubnych traw i ziół. Odmiana 'Haytor White' jest ceniona za czystość barwy i wyrazisty zapach: z przyziemnych rozet wąskich, sinozielonych liści wyrastają pędy kwiatowe zwykle o wysokości 25–40 cm, a sama poducha pozostaje niska i gęsta, o szerokości ok. 30–45 cm. Kwiaty są pełne, białe, o średnicy ok. 5–6 cm, z delikatnie postrzępionym brzegiem i typowym goździkowym zapachem. Główne kwitnienie przypada na maj–lipiec, a po usunięciu przekwitłych pędów często przedłuża się do sierpnia lub września. Dzięki zimozielonemu ulistnieniu rabata zachowuje strukturę także zimą, a roślina wyróżnia się wśród żwiru lub w kamiennych korytach. W kompozycjach dobrze łączy się z żagwinem, macierzanką, niskimi szałwiami czy lawendą, gdzie biała barwa łagodzi ciepłe tony nasadzeń sucholubnych. Bardzo ładnie wygląda w ogrodach w stylu wiejskim z trawami ozdobnymi. Rozstawa 25–35 cm odpowiada ok. 8–11 roślinom na m². Podlewanie utrzymuje się umiarkowane, zwłaszcza po posadzeniu i w pojemnikach.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej uprawia się go w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH wynosi zwykle ok. 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się oszczędnie, pozwalając podłożu przeschnąć między podlewaniami, ponieważ nadmiar wody sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być oszczędne, wiosną zwykle wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy się usuwa, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką grysu i warstwa drenażowa, a zimą osłonięte miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylinowych wynosi ok. -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się wyniesione stanowisko, podlewanie przy korzeniach i przewiewna rozstawa 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada ok. 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie słabiej jednak zawiązują pąki. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce i wciornastki, a w czasie suszy także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.01. 2026