Goździk pierzasty 'Ine' - Dianthus plumarius 'Ine' Goździk śliwkowy 'Ine'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Ine' - bylina suchych, kamienistych biotopów Europy, typowo na wapieniu, gdzie tworzy niskie kępy z wąskimi, szarozielonymi liśćmi. Odmiana ‘Ine’ zachowuje naturalną zwartość i dodaje delikatny pastelowy akcent, gęsta, zimozielona poduszka dorasta do około 20–30 cm wysokości, wliczając łodygi kwiatowe, i około 30–40 cm szerokości. Od maja do lipca nad liśćmi pojawiają się frędzlowate kwiaty w różowych odcieniach, często z delikatnie zaznaczonym środkiem, o średnicy około 4–5 cm. Zapach jest typowo goździkowy, przyjemny z bliska i wieczorem. Przy regularnym usuwaniu przekwitłych pędów kwitnienie przedłuża się i czasem powtarza się w sierpniu-wrześniu. Dzięki niskiemu pokrojowi sprawdzi się jako obwódka ścieżek żwirowych, na skalniakach, między kamieniami murków oraz w pojemnikach, gdzie tworzy miękką obwódkę bez przerastania. Do różowego koloru pasuje kocimiętka, macierzanka, rozchodniki i drobne trawy ozdobne, które podkreślą delikatną teksturę liści. Rozstawy 25–35 cm odpowiadają około 8–11 roślinom na m². Podlewanie jest po posadzeniu regularne, później raczej sporadyczne.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.