Goździk pierzasty 'Ine' Dianthus plumarius 'Ine'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Ine' - bylina suchych, kamienistych siedlisk Europy, typowo na podłożu wapiennym, gdzie tworzy niskie darnie o wąskich, szaroniebieskich liściach. Odmiana 'Ine' zachowuje naturalną zwartość i dodaje delikatny pastelowy akcent, gęsta, zimozielona poducha osiąga około 20–30 cm wysokości wraz z pędami kwiatowymi i około 30–40 cm szerokości. Od maja do lipca nad liśćmi pojawiają się strzępiaste kwiaty w odcieniach różu, często z delikatnie podkreślonym środkiem, o średnicy około 4–5 cm. Zapach jest typowo goździkowy, przyjemny z bliska i wieczorem. Przy regularnym usuwaniu przekwitłych pędów kwitnienie się wydłuża i niekiedy powtarza w sierpniu i wrześniu. Dzięki niskiemu pokrojowi sprawdza się jako obwódka żwirowych ścieżek, w ogrodach skalnych, między kamieniami murków oraz w pojemnikach, gdzie tworzy miękki brzeg, nie zarastając sąsiednich roślin. Do różowej barwy pasują kocimiętka, macierzanka, rozchodniki i drobne trawy ozdobne, które podkreślą delikatną fakturę liści. Odstępy 25–35 cm odpowiadają około 8–11 roślinom na m². Po posadzeniu podlewa się regularnie, później raczej doraźnie.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej uprawia się go w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i o ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, z dobrym drenażem, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH wynosi zwykle około 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się oszczędnie, między podlewaniami podłoże powinno przeschnąć, nadmiar wody sprzyja zgniliźnie szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być oszczędne, wiosną zwykle wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy usuwa się, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z dodatkiem grysu i warstwa drenażowa, zimą osłonięte miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylinowych wynosi około od -20 do -34 °C, decydujące znaczenie ma zimowa wilgoć. Początkującym poleca się podwyższone stanowisko, podlewanie przy korzeniach i przewiewną rozstawę 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie gorzej jednak zawiązują pąki. Z chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce i wciornastki, w czasie suszy także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.01. 2026