Goździk pierzasty 'Munot' - Dianthus plumarius 'Munot' Goździk śliwkowy 'Munot'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Munot' - zimozielona bylina z kamienistych, często wapiennych zboczy Europy, gdzie przetrwa na płytkiej glebie z szybkim odpływem wody. Odmiana ‘Munot’ wyróżnia się intensywnym kolorem kwiatów, zachowując przy tym typową dla gatunku skromność: tworzy gęstą, niską poduszkę wąskich, szarozielonych liści, zazwyczaj o wysokości 20–30 cm w czasie kwitnienia i szerokości około 30–40 cm. Od maja do lipca wytwarza postrzępione kwiaty w odcieniach karminowej czerwieni, często z lekko ciemniejszym środkiem, o średnicy około 4–5 cm. Zapach jest wyraźnie goździkowy, najlepiej wyczuwalny w ciepłe dni. Po usunięciu przekwitłych łodyg kwitnienie się przedłuża i w dobrej kondycji może słabo powtórzyć się w sierpniu. Roślina nadaje się do ogrodów skalnych, na suche murki, na rabaty żwirowe, a także jako niski obwód rabat bylinowych. Intensywna czerwień komponuje się z bylinami o szarych liściach, na przykład z lawendą, piołunem lub santoliną, a także dobrze kontrastuje z białymi odmianami goździków. Rozstawy 25–35 cm odpowiadają około 8–11 roślinom na m².

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.