Goździk pierzasty 'Munot' Dianthus plumarius 'Munot'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Munot' - zimozielona bylina z kamienistych, często wapiennych zboczy Europy, gdzie przetrwa w płytkiej glebie o szybkim odpływie wody. Odmiana 'Munot' wyróżnia się nasyconą barwą kwiatów, zachowując przy tym typową dla gatunku skromność wymagań: tworzy gęstą, niską poduszkę wąskich, szarozielonych liści, w czasie kwitnienia zwykle o wysokości 20–30 cm i szerokości około 30–40 cm. Od maja do lipca wydaje postrzępione kwiaty w karminowoczerwonych odcieniach, często z nieco ciemniejszym środkiem, o średnicy około 4–5 cm. Zapach jest wyraźnie goździkowy, najlepiej wyczuwalny w ciepłe dni. Usuwanie przekwitłych pędów przedłuża kwitnienie, a w dobrej kondycji roślina może słabo powtarzać kwitnienie w sierpniu. Nadaje się do ogrodów skalnych, na suche murki, do rabat żwirowych oraz jako niskie obrzeże nasadzeń bylinowych. Nasycona czerwień harmonizuje z roślinami o szarych liściach, na przykład z lawendą, bylicą czy santoliną, a także dobrze kontrastuje z białymi odmianami goździków. Rozstawa 25–35 cm odpowiada około 8–11 roślinom na m².

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny po deszczu szybko obsychają. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, dobrze zdrenowana, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH mieści się zwykle w przedziale około 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się oszczędnie, pozwalając podłożu przeschnąć między podlewaniami, ponieważ nadmiar wilgoci sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy się usuwa, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z dodatkiem grysu i warstwa drenażowa, a zimą osłonięte miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie roślin z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydujące znaczenie ma zimowa wilgoć. Początkującym poleca się podwyższone stanowisko, podlewanie bezpośrednio przy korzeniach i przewiewną rozstawę 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada mniej więcej 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, jednak przy długotrwałym stresie słabiej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości liści, ze szkodników mszyce i wciornastki, a podczas suszy także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.01. 2026