Goździk postrzępiony 'Haytor White' - Dianthus plumarius 'Haytor White ' Goździk śliwkowy 'Haytor White'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pierzasty 'Haytor White' - bylina wiecznie zielona, pochodząca z suchych, kamienistych stanowisk Europy, gdzie tworzy niskie kępy wapnolubnych traw i ziół. Odmiana ‘Haytor White’ jest ceniona za czystość koloru i wyraźny zapach: z przyziemnych rozet wąskich, szaro-zielonych liści wyrastają łodygi kwiatowe zazwyczaj o wysokości 25–40 cm, podczas gdy sama poduszka pozostaje niska i gęsta, o szerokości około 30–45 cm. Kwiaty mają pełne, białe korony o średnicy około 5–6 cm z lekko postrzępionym brzegiem i charakterystycznym goździkowym zapachem. Główne kwitnienie przypada na maj do lipca, po usunięciu przekwitłych pędów często przedłuża się do sierpnia lub września. Dzięki zimozielonemu ulistnieniu rabata zachowuje strukturę również zimą i wyróżnia się wśród żwiru lub w kamiennych korytach. W kompozycjach dobrze komponuje się z barwinkiem, macierzanką, niskimi szałwiami lub lawendą, gdzie biały kolor łagodzi ciepłe tony nasadzeń sucholubnych. Bardzo ładnie prezentuje się w ogrodach wiejskich z trawami ozdobnymi. Rozstawy 25–35 cm odpowiadają około 8–11 roślinom na m². Podlewanie utrzymuje się umiarkowane, zwłaszcza po posadzeniu i w pojemnikach.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.