Goździk siny 'Bombardier' - Dianthus gratianopolitanus 'Bombardier' Goździk gratianopolitanus 'Bombardier'

Opis szczegółowy produktu

Dianthus plumarius 'Bombardier' - pochodzi z ciepłych, kamienistych zboczy i wapiennych skał środkowej Europy, gdzie przetrwa między żwirem i szczelinami kamieni. Odmiana 'Bombardier' tworzy niskie, zwarte poduszki z wąskich, szarozielonych do niebieskawych liści, które pozostają dekoracyjne również zimą. Na przełomie maja i czerwca nad liśćmi wyrastają krótkie łodygi z pachnącymi, pełnymi kwiatami w karminowo-czerwonym odcieniu, pojedyncze kwiaty mają średnicę około 2–3 cm. Roślina zazwyczaj osiąga 10–15 cm wysokości i około 25–30 cm szerokości, wygląda schludnie nawet bez kwiatów, dlatego sprawdzi się jako obramowanie ścieżek, w kamiennych korytach i na żwirowych rabatach. Dobrze komponuje się z rozchodnikami, skalnicami, niskimi kostrzewami i macierzankami, które mają podobne wymagania co do słońca i suchości. Kwiaty przyciągają pszczoły i motyle, roślina nie jest kolczasta. Jest bardzo odporna na suszę i mróz, łatwa w utrzymaniu i doskonale nadaje się do ogrodów w stylu stepowym lub śródziemnomorskim. Zalecane rozstawy wynoszą 25–30 cm, około 11–15 roślin na m².

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.