Goździk siny 'Feuerhexe' - Dianthus gratianopolitanus 'Feuerhexe' Goździk gratianopolitanus 'Feuerhexe'

Opis szczegółowy produktu

Goździk szary 'Feuerhexe' - pochodzi z wapiennych, słonecznych zboczy i skalnych odsłonięć środkowej i zachodniej Europy, gdzie rośnie na płytkich, szybko wysychających glebach. Odmiana 'Feuerhexe' należy do sprawdzonych odmian skalnych o gęstym, poduszkowatym pokroju. Tworzy wąskie, lancetowate liście w szarozielonym do srebrzystego odcieniu, które pozostają częściowo zimozielone. W okresie kwitnienia nad liśćmi unoszą się krótkie łodyżki z pojedynczymi, głęboko wciętymi kwiatami. Kwiaty mają intensywnie różowy do karmazynowego kolor i delikatny, korzenny zapach, który jest najbardziej wyczuwalny podczas ciepłej pogody. Roślina jest przyjazna pszczołom i w kompozycji dobrze komponuje się z zawilcami, niskimi rozchodnikami, macierzankami lub lawendą. Wyróżnia się również jako obwódka rabat bylinowych, gdzie wnosi stałą strukturę i naturalne przejście między kamieniem a nasadzeniem. Zalecany rozstaw wynosi 30–35 cm, co odpowiada około 8–11 roślinom na m².

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.