Goździk siny 'La Bourboule' Dianthus gratianopolitanus 'La Bourboule'

Opis szczegółowy produktu

Goździk siny 'La Bourboule' - ceniona roślina skalna do każdego ogrodu. Niska roślina skalna z rodziny goździkowatych Caryophyllaceae. Odmiana sprawdzona w ogrodach europejskich, w brytyjskich zestawieniach wymieniana z wyróżnieniem RHS Award of Garden Merit. Roślina jest zimozielona i tworzy gęste, poduchowate kępy z wąskich, sinozielonych do srebrzystych liści, które pozostają dekoracyjne także poza okresem kwitnienia. W dojrzałym wieku dorasta do około 8–10 cm wysokości, pędy kwiatowe osiągają około 10 cm, a szerokość wynosi najczęściej 20–50 cm. W maju i czerwcu wydaje pojedyncze kwiaty o średnicy ok. 2 cm, jaskraworóżowe, z delikatnie ząbkowanym brzegiem płatków i charakterystycznym goździkowym zapachem. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i motyle dzienne, a zwarty pokrój sprawdza się w ogrodach skalnych, na suchych murkach, w nasadzeniach żwirowych i na obrzeżach. Pełne rozmiary osiąga zwykle w ciągu 2–5 lat, a przy dobrym drenażu utrzymuje gęsty środek bez ogałacania się. Bardzo ładnie prezentuje się w pojemnikach. Można go łączyć z innymi gatunkami i bylinami poduchowymi.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych najlepiej uprawia się go w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym, w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym zboczu, gdzie rośliny szybko obsychają po deszczu. Odpowiednia jest gleba lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowej, z dobrym drenażem, w przypadku gatunków skalnych z większym udziałem grysu. Zalecane pH wynosi zwykle około 6,8–8,2. Po ukorzenieniu podlewa się oszczędnie, pozwalając podłożu przeschnąć między podlewaniami, ponieważ nadmiar wody sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie powinno być oszczędne, wiosną zwykle wystarcza niewielka dawka zrównoważonego nawozu. Przekwitłe pędy usuwa się, a po głównym kwitnieniu rośliny często lekko się przycina, aby się zagęszczały. Lepsza jest ściółka mineralna, na przykład drobny żwir, ponieważ ściółki organiczne zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z dodatkiem grysu i warstwa drenażowa, a zimą miejsce osłonięte, tak aby donica nie stała w wodzie. Sadzenie z pojemników odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydujące znaczenie ma zwykle zimowa wilgoć. Początkującym poleca się podwyższone stanowisko, podlewanie przy korzeniach i przewiewną rozstawę 20–30 cm, przy szerszych kępach 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, jednak przy długotrwałym stresie słabiej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą wystąpić mączniak prawdziwy i plamistości, ze szkodników mszyce i wciornastki, a podczas suszy także przędziorki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.01. 2026