Goździk siny 'Malgosia' - Dianthus gratianopolitanus 'Malgosia' Dianthus gratianopolitanus 'Malgosia'

Opis szczegółowy produktu

Goździk pyszny 'Małgosia' - bylina typowa dla ciepłych, kamienistych stanowisk na wapieniach i dolomitach, gdzie korzenie pracują w wąskich szczelinach, a liście są naturalnie srebrzyste. Odmiana 'Małgosia' rośnie kępiasto i w ciągu kilku sezonów tworzy zwartą kępę, która podczas kwitnienia osiąga wysokość około 15–20 cm i rozrasta się na szerokość około 25–35 cm. Liście są wąskie, sztywne i wyraźnie srebrzysto-zielone, dzięki czemu nawet poza okresem kwitnienia wyglądają jak jasny dywan między kamieniami. Od maja do czerwca pojawiają się różowe kwiaty z delikatnie postrzępionym brzegiem, często o charakterystycznym zapachu goździków, który jest dobrze wyczuwalny w ciepłe popołudnie. Roślina jest miododajna i nadaje się do nasadzeń naturalistycznych, na skalniaki oraz na suche rabaty w żwirze. Można ją łączyć z ubiorkiem, rozchodnikami, niskimi kosaćcami, macierzanką, szałwią omszoną lub z drobnymi trawami ozdobnymi, gdzie podkreśli kolor kamienia i strukturę liści. Dzięki gęstemu porostowi liści nadaje się również jako roślina okrywowa, która ogranicza wzrost chwastów. Odstępy 30–35 cm odpowiadają około 9–11 roślinom na m².

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.