Goździk siny 'Senior' - Dianthus gratianopolitanus 'Senior' Goździk gratianopolitanus 'Senior'

Opis szczegółowy produktu

Goździk szary 'Senior' - wiecznie zielona bylina z kamienistych i często wapiennych stanowisk środkowej Europy. Jego wąskie, szarozielone liście tworzą niskie kępy, które utrzymują kształt nawet zimą i dobrze znoszą słońce i wiatr. Odmiana 'Senior' rośnie kompaktowo i w wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 10–20 cm wysokości i 25–35 cm szerokości, dzięki czemu wygląda jak naturalna obwódka rabaty. Od maja do lipca nad liśćmi pojawiają się krótkie łodygi z różowymi do karminowych kwiatami, u których często ujawnia się pełniejsza budowa i delikatnie postrzępione brzegi płatków korony. Zapach jest typowo goździkowy, słodki i najbardziej intensywny w ciepłym popołudniowym słońcu. Kwitnące poduszki przyciągają pszczoły i motyle i dobrze komponują się z rozchodnikami, tawułą, szałwiami, niskimi dzwonkami lub trawami ozdobnymi. W donicach i skrzynkach tworzy czystą, długowieczną obsadę o minimalnych wymaganiach, a jednocześnie wygląda „skalniakowo” naturalnie, a nie jak kwiat sezonowy. Kwiaty nadają się również do drobnych wiązanek, zwłaszcza gdy łodygi są cięte na początku kwitnienia. Po usunięciu przekwitłych pędów u zdrowych kęp może pojawić się lekkie powtórzenie kwitnienia pod koniec lata. Roślina sprawdzi się również między płytami chodnikowymi, gdzie liście tworzą miękką krawędź kamienia, oraz na powierzchniach żwirowych, gdzie pomaga stabilizować podłoże. W kompozycjach z ciemnymi kamieniami lub łupkiem kontrast srebrzystego ulistnienia i różowego kwiatu, który wygląda delikatnie nawet z bliska, jest wyjątkowy.

Uprawa: W naszych warunkach uprawia się najlepiej w pełnym słońcu, w osłoniętym miejscu i w ciepłym mikroklimacie przy murku lub na łagodnym stoku, gdzie roślinność szybko wysycha po deszczu. Gleba jest zazwyczaj odpowiednia lekka, piaszczysto-gliniasta do żwirowatej, z dobrym drenażem, u gatunków skalnych z większym udziałem kruszywa kamiennego. Zalecane pH zazwyczaj wynosi około 6,8–8,2. Podlewanie jest po ukorzenieniu umiarkowane, między podlewaniami pozwala się podłożu przeschnąć, nadmierne nawodnienie sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Nawożenie jest oszczędne, na wiosnę zazwyczaj wystarcza niska dawka zbilansowanego nawozu. Przekwitłe pędy są usuwane, a po głównym kwitnieniu roślinność często lekko przycina się, aby się zagęszczała. Ściółkowanie jest lepsze mineralne, na przykład drobny grys, organiczne ściółki zatrzymują wodę. W pojemniku sprawdza się przepuszczalne podłoże z domieszką kruszywa i warstwą drenażową, zimą chronione miejsce, aby doniczka nie stała w wodzie. Sadzenie z kontenerów odbywa się najczęściej od marca do listopada, w chłodniejszych rejonach preferuje się wiosnę. Mrozoodporność u odpornych gatunków bylin wynosi około -20 do -34 °C, decydująca jest zimowa wilgoć. Dla początkujących sprawdza się podwyższone stanowisko, podlewanie do korzeni i luźny rozstaw 20–30 cm, u szerszych kęp 30–40 cm, co odpowiada około 10–25 roślinom na m² w zależności od odmiany. Po ukorzenieniu goździki są odporne na suszę, przy długotrwałym stresie jednak gorzej zawiązują pąki. Spośród chorób mogą pojawić się mączniak i plamistość, spośród szkodników mszyce i wciornastki, w suchych warunkach także przędziorki.