Granat 'Fina Tendral' Punica granatum „Fina Tendral”

Opis szczegółowy produktu

Granatowiec 'Fina Tendral' - tradycyjna, szeroko uprawiana w Europie odmiana granatu, kojarzona z hiszpańskimi gajami i klimatem śródziemnomorskim. Tworzy zrzucający liście krzew lub małe drzewo o wielu pniach, dorastające zazwyczaj do 2–3 m wysokości i podobnej szerokości. Liście są wąskie, błyszczące zielone, jesienią żółkną. Kwiaty pojawiają się od maja do lipca, często stopniowo przez całe lato, są dzwonkowate, pomarańczowo-czerwone i widoczne na końcach młodych pędów. Odmiana ceniona za słodki smak i większe owoce, zazwyczaj około 8 cm, o czerwonej skórce. Miąższ jest soczysty, o niższej cierpkości, naturalnie zawiera witaminę C i polifenole, które w granatach wiążą się z typowym kolorem i smakiem. W kuchni świeże ziarna sprawdzają się w sałatkach, deserach i jogurtach, sok do napojów i jako baza syropów. Odmiana jest samopylna, ale przy uprawie dwóch genetycznie różnych roślin może zwiększyć się ilość i wielkość owoców. Aby granat właściwy rodził owoce, musi zrzucić liście.

Uprawa: W naszych warunkach często uprawiana jest jako roślina doniczkowa, ewentualnie wymaga bardzo starannej ochrony zimowej. Starsze, dobrze wyrośnięte rośliny są zazwyczaj bardziej odporne na mróz niż młode sadzonki. Dla dobrego zdrewnienia i dojrzewania owoców najważniejsze jest pełne słońce, ciepłe osłonięte miejsce i mikroklimat przy południowej ścianie, gdzie w ciągu dnia gromadzi się ciepło, a w nocy wolniej się traci. Gleba okazuje się lekka, przepuszczalna i wystarczająco żyzna, idealnie gliniasto-piaszczysta, z drenażem i pH około 6,0–7,2. Gleby wapienne i wysoka zawartość wapnia mu nie służą, dlatego wybiera się podłoża o niskiej zawartości wapnia, a przy sadzeniu do cięższych gleb dodaje się piasek i żwir. Sadzenie do gruntu jest najpewniejsze wiosną od marca do maja, w cieplejszych rejonach również jesienią od września do października. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i podczas wzrostu owoców, po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, jednak długotrwałe przelanie sprzyja chorobom korzeni i pogarsza drewnienie pędów. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompost lub zbilansowany nawóz, latem zazwyczaj ogranicza się azot i wspiera drewnienie tkanek potasem. Jeśli sadzi się młode rośliny, często po posadzeniu przycina się je na około 30 cm, aby wspomóc rozkrzewianie i utworzyć mocny wielopniowy krzew. U starszych roślin cięcie wykonuje się pod koniec zimy do wczesnej wiosny, koronę utrzymuje się przewiewną, usuwa się słabe, krzyżujące się i uszkodzone pędy, pozostawiając kilka gałęzi szkieletowych. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i chroni szyjkę korzeniową, w chłodniejszych rejonach łączy się ją z okryciem zimowym. Dla regularnego owocowania ważne jest, aby granat przeszedł okres zrzucania liści, ponieważ bez naturalnego „zimowego spoczynku” często wytwarza mniej kwiatów. Przez pierwsze trzy lata zaleca się prowadzenie rośliny jako przewoźnej, dopiero po wzmocnieniu można spróbować sadzenia do gruntu w najcieplejszej części ogrodu. Przy uprawie w pojemniku wybiera się objętość co najmniej 30–60 l, a na dno daje się grubą warstwę drenażową, aby woda nie zalegała u korzeni. Na zimę rośliny przenosi się do ogrodu zimowego lub pomieszczenia bez mrozu, w przypadku drzewa opadającego może być ono nawet ciemniejsze, podlewanie jest znacznie ograniczone. W styczniu do lutego można przenieść roślinę do pomieszczenia o temperaturze pokojowej, gdzie zacznie szybko wypuszczać pędy, a od połowy maja zazwyczaj wraca na zewnątrz. W gruncie otwartym zaleca się rozstawy około 1,5–2 m. Mrozoodporność gatunku podaje się zazwyczaj w przybliżeniu −10 °C, przy czym najwrażliwsze bywają młode rośliny i szyjka korzeniowa.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.02.2026