Granat 'Mollar de Elche' Punica granatum 'Mollar de Elche'

Opis szczegółowy produktu

Granat 'Mollar de Elche' - tradycyjna hiszpańska odmiana pochodząca z regionu Elche w prowincji Alicante, dla której powstało również chronione oznaczenie pochodzenia „Granada de Elche”. Charakteryzuje się wysoką soczystością, słodkim smakiem i miękkimi, łatwymi do zjedzenia nasionami, dzięki czemu nadaje się przede wszystkim do bezpośredniego spożycia. Roślina rośnie jako krzew liściasty lub małe drzewo wielopniowe, w dorosłości zazwyczaj 3–4 m wysokości i 2,5–3,5 m szerokości, przy cięciu utrzymuje bardziej zwarte rozmiary. Pędy mogą być delikatnie cierniowe, liście wąskie i błyszczące zielone. Kwiaty są dzwonkowate, pomarańczowo-czerwone, pojawiają się najczęściej w czerwcu i lipcu, a przy dobrych warunkach utrzymują się sporadycznie również latem. Owoce są duże, zazwyczaj 300–480 g, skórka przebarwia się od kremowo-żółtej przez różową do ciemniejszej czerwieni w zależności od nasłonecznienia. Miąższ jest słodki, o niższej cierpkości, naturalnie dostarcza witaminę C, potas i polifenole. Zastosowanie jest szerokie, od świeżych ziaren do sałatek i deserów, przez soki, aż po syropy i sosy. Odmiana jest samopylna, ale przy uprawie z inną odmianą granatu często zwiększa się plonowanie i regularność owocowania.

Uprawa: W naszych warunkach często uprawiana jest jako roślina doniczkowa, ewentualnie wymaga bardzo starannej ochrony zimowej. Starsze, dobrze wyrośnięte rośliny są zazwyczaj bardziej odporne na mróz niż młode sadzonki. Dla dobrego zdrewnienia i dojrzewania owoców najważniejsze jest pełne słońce, ciepłe osłonięte miejsce i mikroklimat przy południowej ścianie, gdzie w ciągu dnia gromadzi się ciepło, a w nocy wolniej się traci. Gleba okazuje się lekka, przepuszczalna i wystarczająco żyzna, idealnie gliniasto-piaszczysta, z drenażem i pH około 6,0–7,2. Gleby wapienne i wysoka zawartość wapnia mu nie służą, dlatego wybiera się podłoża o niskiej zawartości wapnia, a przy sadzeniu do cięższych gleb dodaje się piasek i żwir. Sadzenie do gruntu jest najpewniejsze wiosną od marca do maja, w cieplejszych rejonach również jesienią od września do października. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszym roku po posadzeniu i podczas wzrostu owoców, po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, jednak długotrwałe przelanie sprzyja chorobom korzeni i pogarsza drewnienie pędów. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompost lub zbilansowany nawóz, latem zazwyczaj ogranicza się azot i wspiera drewnienie tkanek potasem. Jeśli sadzi się młode rośliny, często po posadzeniu przycina się je na około 30 cm, aby wspomóc rozkrzewianie i utworzyć mocny wielopniowy krzew. U starszych roślin cięcie wykonuje się pod koniec zimy do wczesnej wiosny, koronę utrzymuje się przewiewną, usuwa się słabe, krzyżujące się i uszkodzone pędy, pozostawiając kilka gałęzi szkieletowych. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i chroni szyjkę korzeniową, w chłodniejszych rejonach łączy się ją z okryciem zimowym. Dla regularnego owocowania ważne jest, aby granat przeszedł okres zrzucania liści, ponieważ bez naturalnego „zimowego spoczynku” często wytwarza mniej kwiatów. Przez pierwsze trzy lata zaleca się prowadzenie rośliny jako przewoźnej, dopiero po wzmocnieniu można spróbować sadzenia do gruntu w najcieplejszej części ogrodu. Przy uprawie w pojemniku wybiera się objętość co najmniej 30–60 l, a na dno daje się grubą warstwę drenażową, aby woda nie zalegała u korzeni. Na zimę rośliny przenosi się do ogrodu zimowego lub pomieszczenia bez mrozu, w przypadku drzewa opadającego może być ono nawet ciemniejsze, podlewanie jest znacznie ograniczone. W styczniu do lutego można przenieść roślinę do pomieszczenia o temperaturze pokojowej, gdzie zacznie szybko wypuszczać pędy, a od połowy maja zazwyczaj wraca na zewnątrz. W gruncie otwartym zaleca się rozstawy około 1,5–2 m. Mrozoodporność gatunku podaje się zazwyczaj w przybliżeniu −10 °C, przy czym najwrażliwsze bywają młode rośliny i szyjka korzeniowa.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.02.2026