Gujawa właściwa Psidium guajava

Opis szczegółowy produktu

Gujawa właściwa - to cenione drzewo tropikalne z rodziny mirtowatych, pochodzące z Ameryki Środkowej i Karaibów. W naturze ta zimozielona roślina osiąga wysokość od 3 do 10 metrów, natomiast w uprawie pojemnikowej tworzy zwykle krzew o wysokości 1,5–2,5 metra. Wyróżnia się bardzo dekoracyjnym pniem o gładkiej, brązowej korze, która łuszczy się cienkimi płatami, odsłaniając zielone warstwy pod spodem. Liście są naprzeciwległe, sztywne, z wyraźnym unerwieniem na spodniej stronie. W naszych warunkach klimatycznych roślina nie jest mrozoodporna, a temperatury poniżej 5 °C poważnie ją uszkadzają, dlatego wymaga ciepłego zimowania w pomieszczeniu lub szklarni. Gujawa nie ma cierni i nie jest trująca, przeciwnie – słynie z jadalnych owoców i liści. Jej główną wartością użytkową są aromatyczne owoce, które pojawiają się po przekwitnięciu białych, nitkowatych kwiatów o charakterystycznym, mydlanym zapachu. Owoce to kuliste lub gruszkowate jagody o średnicy od 3 do 10 centymetrów, które po dojrzeniu przybierają żółtą barwę. Kolor miąższu zależy od typu (biały, żółty lub różowy), a jego smak jest harmonijnie słodko-kwaśny, przypominający połączenie truskawek, gruszek i pigwy. Gujawa jest samopylna, dzięki czemu owocuje także jako pojedyncza roślina uprawiana w pojemniku. Owoce uważa się za „superowoce” ze względu na wyjątkowo wysoką zawartość witaminy C (nawet pięciokrotnie więcej niż w pomarańczy). Przy uprawie w mieszkaniu lub ogrodzie zimowym zaleca się regularne wiosenne cięcie, które pobudza wzrost nowych pędów, na których roślina kwitnie.

Uprawa: Wymaga w pełni nasłonecznionego stanowiska osłoniętego przed silnym wiatrem, przy czym duża ilość bezpośredniego światła słonecznego jest niezbędna dla słodyczy owoców i typowego czerwonego zabarwienia miąższu. Najlepsza jest głęboka, próchniczna i dobrze przepuszczalna gleba gliniasto-piaszczysta o lekko kwaśnym odczynie, która zatrzymuje wilgoć, ale zapobiega stałemu zalewaniu bryły korzeniowej. U młodych roślin oraz w okresie zawiązywania owoców podlewanie musi być regularne i obfite, aby podłoże pozostawało równomiernie wilgotne. Starsze rośliny znoszą krótkotrwałą suszę, jednak dla dobrego plonu należy w miesiącach letnich nie dopuszczać do całkowitego przesuszenia bryły korzeniowej. Nawożenie prowadzi się w okresie intensywnego wzrostu, od wiosny do późnego lata, co 14–21 dni, stosując nawozy organiczno-mineralne o podwyższonej zawartości potasu i mikroelementów (zwłaszcza magnezu i cynku). Cięcie wykonuje się na początku wiosny lub po zbiorze owoców – polega ono na prześwietleniu korony, usunięciu krzyżujących się gałęzi oraz skróceniu zbyt długich pędów, co sprzyja zwartemu pokrojowi i obfitszemu zawiązywaniu kwiatów na nowych pędach. Przy sadzeniu większej liczby roślin, które można przeprowadzić od wiosny do jesieni, zaleca się rozstawę 3–5 metrów, w zależności od wybranego sposobu formowania korony. Ponieważ ta tropikalna roślina nie jest mrozoodporna, a temperatury poniżej 5 °C powodują uszkodzenia liści, w naszych warunkach klimatycznych uprawia się ją w pojemnikach i zimuje w jasnym miejscu w temperaturze 12–18 °C przy ograniczonym podlewaniu.

Autor: Lucie | Rewizja: 12.3. 2026