Gwiazdojaśmin jaśminowaty Trachelospermum jasminoides

Opis szczegółowy produktu

Gwiazdojaśmin jaśminowaty - zimozielone, wijące się pnącze z rodziny toinowatych (Apocynaceae), pochodzące ze wschodniej Azji, zwłaszcza z Chin, Korei i Japonii. W naturze rośnie na skrajach lasów i w zaroślach, gdzie wspina się po drzewach i skałach. W naszych warunkach klimatycznych najczęściej prowadzi się go jako pnącze na kracie lub pergoli, ewentualnie jako luźniejszy krzew przy ciepłej ścianie. Pędy owijają się wokół podpory i w sprzyjającym mikroklimacie osiągają zwykle 3–6 m wysokości, a szerokość rośliny wynosi 2–3 m. Liście są naprzeciwległe, skórzaste i błyszczące, o długości 5–10 cm, w chłodniejszym okresie często przybierają brązowy lub czerwonawy odcień. W czerwcu i lipcu, czasem z przedłużeniem do sierpnia, pojawiają się pęczki gwiazdkowatych kwiatów o średnicy około 2–3 cm. Kwiaty są czysto białe lub kremowe i intensywnie pachnące, a ich zapach najlepiej wybrzmiewa przy wejściach, miejscach wypoczynku i na tarasach. Roślina jest miododajna. Po zranieniu tkanek wycieka mleczny sok, który może podrażniać skórę, dlatego podczas cięcia zaleca się ostrożność. Po przekwitnięciu mogą się wykształcić wąskie, parzyste mieszki z nasionami, w nasadzeniach ozdobnych nie są one jednak zbyt widoczne. Dzięki całorocznemu ulistnieniu sprawdza się także jako zielona osłona na pergoli lub ogrodzeniu. Kwiaty gwiazdojaśminu, ze względu na intensywny zapach, często wykorzystuje się w aromaterapii i perfumiarstwie. Gwiazdojaśmin to doskonały wybór do tworzenia zielonych ścian, które nadają ogrodowi lub tarasowi uroku i romantycznego charakteru.

Uprawa: Do uprawy gwiazdojaśminu jaśminowatego najlepiej sprawdza się ciepłe, słoneczne lub półcieniste stanowisko osłonięte od wiatru, najlepiej przy południowej lub zachodniej ścianie, gdzie gromadzi się ciepło. Odpowiednia jest gleba próchniczna i przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna, o pH około 6,0–7,5, choć roślina toleruje także gleby lekko kwaśne lub lekko zasadowe. Na cięższych glebach gliniastych ważna jest warstwa drenażowa i domieszka żwiru. Podlewanie jest najważniejsze po posadzeniu oraz przy uprawie w pojemniku, podłoża nie należy pozostawiać na długo przesuszonego ani zalanego wodą. Wiosną i w pierwszej połowie lata stosuje się nawożenie zrównoważonym nawozem do krzewów kwitnących, w pojemnikach częściej, w mniejszych dawkach. Cięcie wykonuje się po przekwitnięciu lub pod koniec zimy, raczej formujące, ponieważ kwiaty zawiązują się na dojrzałych pędach. Rozstawa przy sadzeniu przy pergolach i ścianach wynosi około 1–1,5 m, zależnie od oczekiwanej szerokości rośliny. Mrozoodporność w praktyce wynosi około −10 °C, starsze, dobrze wyrośnięte rośliny na osłoniętym stanowisku znoszą krótkotrwale także słabsze mrozy, mimo to w chłodniejszych regionach zaleca się okrycie szyjki korzeniowej na zimę i osłonięcie części nadziemnej agrowłókniną. Uprawa w pojemniku umożliwia zimowanie w jasnym, chłodnym pomieszczeniu w temperaturze około 0–5 °C. Wskazana jest ściółka z kory, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie. Do uprawy w pojemniku wybiera się pojemność 30–50 l i solidną podporę, ponieważ pędy nie przyczepiają się samodzielnie za pomocą przylg. Spośród szkodników mogą się pojawiać mszyce, miseczniki i przędziorki, zwłaszcza przy suchym powietrzu w miejscu zimowania.

Autor: Kristýna | Rewizja: 17.02.2026