Hiacynt pachnący mix – mieszanka wiosennych kolorów Hyacinthus orientalis mix

Opis szczegółowy produktu

Hiacynt pachnący mix – mieszanka wiosennych kolorów - mieszanka ozdobnych odmian hiacynta wschodniego o gęstych gronach kwiatów i wyrazistym, słodkim zapachu. Hiacynty pochodzą ze wschodniej części basenu Morza Śródziemnego i z południowo-zachodniej Azji, gdzie rosną jako wiosenne rośliny cebulowe o krótkim, efektownym okresie kwitnienia. Z cebuli spichrzowej wyrasta przyziemna rozeta wąskich, rynienkowatych, intensywnie zielonych liści oraz mocny, wzniesiony pęd kwiatostanowy. W czasie kwitnienia rośliny osiągają około 25–30 cm wysokości i 10–15 cm szerokości. Kwiatostan jest gęsty, walcowaty do stożkowatego, złożony z gwiaździstych kwiatów o woskowej fakturze. Mieszanka może zawierać odcienie białe, różowe, czerwonoróżowe, niebieskie, fioletowe, kremowe, żółte, łososiowe lub morelowe, zależnie od składu cebul. W gruncie kwitnie najczęściej w kwietniu i maju. Zapach jest silny, słodki i typowo hiacyntowy, najlepiej wyczuwalny w pojemnikach przy wejściu, na tarasie, w misach, skrzynkach, w pobliżu ścieżek lub w ogródku przed domem. Barwna mieszanka nadaje się na wiosenne rabaty, obrzeża, nasadzenia grupowe i do sezonowych pojemników. Dobrze uzupełnia narcyzy, tulipany, szafirki, cebulice i wcześnie rozpoczynające wegetację byliny. Kwiaty sprawdzają się także jako kwiat cięty w mniejszych wiosennych bukietach, którym nadają kolor, czystą formę i intensywny zapach.

Uprawa: Wymaga stanowiska słonecznego do lekko półcienistego, jasnego i osłoniętego, na którym wiosną gleba i liście szybko obsychają. Korzystny jest cieplejszy mikroklimat przy domu, murku, w ogródku przed domem lub w pojemnikach przy wejściu. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna, umiarkowanie żyzna i lekko wilgotna, o pH około 6,0–7,5. W ciężkiej ziemi konieczny jest drenaż z piasku lub drobnego żwiru, ponieważ długotrwałe zimowe przemoczenie sprzyja gniciu cebul. Cebule sadzi się od września do listopada, najczęściej na głębokość 10–15 cm, większe na około 15 cm, a mniejsze na około 10 cm. Odstępy między cebulami wynoszą zwykle 12–15 cm, przy nasadzeniu powierzchniowym przyjmuje się ok. 35–50 cebul na m². Po posadzeniu wystarczy umiarkowane podlewanie, wiosną utrzymuje się glebę równomiernie wilgotną, ale nie mokrą. Po przekwitnieniu podlewanie stopniowo się ogranicza. Nawożenie zaleca się przy sadzeniu lub wczesną wiosną nawozem do roślin cebulowych o podwyższonej zawartości potasu. Przekwitły pęd kwiatostanowy usuwa się, a liście pozostawia do naturalnego zżółknięcia i zaschnięcia, aby cebula zgromadziła zapasy na kolejny rok. Ściółka może być tylko lekka i przewiewna, aby nie zatrzymywała nadmiaru wilgoci. W pojemniku niezbędny jest otwór odpływowy, warstwa drenażowa i ochrona całej bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Hiacynty w gruncie kwitną najczęściej w kwietniu i maju, przy pędzeniu we wnętrzach już zimą. W gruncie są mrozoodporne do około -25 °C, w pojemnikach są bardziej wrażliwe. Po ukorzenieniu znoszą krótką suszę, jednak w okresie wzrostu i kwitnienia potrzebują wilgoci. Najczęstszymi problemami są szara pleśń, mokra zgnilizna, plamistości liści, roztocza cebul oraz uszkodzenia cebul przez gryzonie, dlatego pomocne są przepuszczalna gleba, zdrowy materiał nasadzeniowy i koszyki do sadzenia cebul w ogrodach narażonych na takie szkody.

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych