Holboellia latifolia Holboellia latifolia

Opis szczegółowy produktu

Holboellia latifolia - zimozielone pnącze z rodziny krępieniowatych (Lardizabalaceae), pochodzące z górskich rejonów zachodnich Chin i Himalajów, gdzie naturalnie rośnie na skrajach lasów i w zaroślach na wysokości około 1500-3000 m n.p.m. W naszych warunkach klimatycznych osiąga 5-8 m wysokości i 2-4 m szerokości, zależnie od rodzaju podpory i cięcia. Tworzy długie, giętkie, owijające się pędy, które samodzielnie oplatają podporę. Liście są dłoniasto złożone, najczęściej z 3-5 skórzastych listków o długości 6-12 cm, ciemnozielone i błyszczące, od spodu jaśniejsze. W łagodne zimy pozostają na roślinie, przy silniejszych mrozach część ulistnienia może opaść. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj. W kątach liści tworzą się zwisające grona drobnych, dzwonkowatych kwiatów. Kwiaty męskie są zwykle jasnokremowe, żeńskie różowawe do purpurowych, często pojawiają się na osobnych roślinach, ponieważ gatunek jest przeważnie dwupienny. Kwiaty pachną delikatnie i przyjemnie, z nutą wanilii, co podnosi atrakcyjność rośliny wiosną. W obecności genetycznie odmiennego osobnika rozwijają się owoce. Mają 5-10 cm długości, są podłużnie jajowate, w trakcie dojrzewania przebarwiają się na purpurowo do fioletowego. Po otwarciu ukazują białawy, galaretowaty miąższ z drobnymi, czarnymi nasionami. Miąższ ma delikatnie słodkawy smak, a w ojczyźnie rośliny spożywa się go na surowo. Roślina sprawdza się jako pnącze na pergole, altany, ogrodzenia oraz północne i wschodnie ściany domów, gdzie tworzy całoroczną zieloną ścianę z wiosennymi kwiatami i jesienną ozdobą z owoców.

Uprawa: Roślinie odpowiada półcień do lekkiego cienia, najlepiej na osłoniętym, cieplejszym stanowisku, bez zimnych zimowych wiatrów. W pełnym słońcu dobrze rośnie tylko przy odpowiedniej wilgotności gleby. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, lekko kwaśna do obojętnej, o pH około 5,5-7. Przy sadzeniu zaleca się wymieszanie gleby z kompostem i wykonanie warstwy drenażowej, zwłaszcza na glebach cięższych. Rośliny sadzi się wiosną lub jesienią, w rozstawie 1,5-2 m, zależnie od planowanego zwarcia nasadzenia. Młode nasadzenia wymagają regularnego podlewania, po ukorzenieniu znoszą krótkotrwałą suszę, natomiast długotrwałe przemoczenie prowadzi do uszkodzenia korzeni. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu lub latem i ogranicza się do skracania zbyt wybujałych pędów i formowania pnącza. Silne cięcie odmładzające jest dobrze znoszone, ponieważ roślina niezawodnie odbija od podstawy. Mrozoodporność dojrzałych egzemplarzy wynosi około -12 do -15 °C. W chłodniejszych rejonach Polski zaleca się osłonięcie szyjki korzeniowej warstwą ściółki, a młode rośliny w pierwszych latach po posadzeniu okrywa się agrowłókniną. Przy silnych mrozach część nadziemna może częściowo przemarznąć, jednak wiosną zwykle się regeneruje. Gatunek jest na ogół odporny na typowe choroby i szkodniki, na nieodpowiednim stanowisku może wystąpić chloroza spowodowana wapienną glebą.

Autor: Jana | Rewizja: 16. 2. 2026