Hortensja pnąca 'Mirranda' Hydrangea anomala subsp. petiolaris 'Mirranda'

Opis szczegółowy produktu

Hortensja pnąca 'Mirranda' - pstrolistna odmiana hortensji wywodząca się ze wschodnioazjatyckiego gatunku występującego w lasach Japonii, Korei, Sachalinu i Tajwanu. Ta zrzucająca liście, samoczepna odmiana tworzy silne, zdrewniałe pędy z korzeniami czepnymi, dzięki którym przytwierdza się do murów, pergoli, ogrodzeń, a nawet starszych drzew bez potrzeby stosowania skomplikowanych podpór. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 6–10 m wysokości i 2–4 m szerokości, a w bardzo sprzyjających warunkach może być jeszcze większa. Główną wartością ozdobną są sercowate liście o długości 8–10 cm, ciemnozielone pośrodku i nieregularnie obrzeżone żółtym do kremowożółtego kolorem. To właśnie wyraźne pstre ubarwienie rozjaśnia cieniste zakątki ogrodu także poza okresem kwitnienia. W czerwcu i lipcu pojawiają się płaskie, koronkowe baldachogrona o szerokości 15–25 cm. W środku kwiatostanu znajdują się drobne kwiaty płodne, dostarczające pyłku i nektaru zapylaczom, a na obwodzie otaczają je większe, płonne kwiaty w kolorze białym. Kwiaty są delikatnie pachnące i na starszych roślinach pojawiają się regularniej niż na młodych egzemplarzach. Po przekwitnieniu tworzy drobne torebki bez wartości ozdobnej. Interesującym szczegółem jest również łuszcząca się, czerwonobrązowa kora starszych pędów, która nadaje roślinie dekoracyjny wygląd w okresie zimowym. Odmiana sprawdza się przede wszystkim na północnych i wschodnich ścianach budynków, pergolach, murach ogrodowych lub jako roślina okrywowa na skarpach. Dobrze komponuje się z paprociami, funkiami, rodgersjami, ciemiernikami i innymi roślinami odpowiednimi do półcienia.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu lub w lekkim cieniu, znosi jednak także stanowisko słoneczne, pod warunkiem że gleba jest dostatecznie wilgotna. Odpowiadają jej gleby próchniczne, głębsze i dobrze przepuszczalne, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, pH 5,5–7,0. Gleba powinna pozostawać równomiernie wilgotna, ale nie długotrwale podmokła. Rośliny sadzi się od marca do listopada. W pierwszych latach rosną wolniej, jednak po ukorzenieniu co roku dają wyraźne przyrosty. Ściółka z ziemi liściowej lub kory sosnowej pomaga utrzymać wilgotność gleby i ogranicza przegrzewanie systemu korzeniowego. Nawożenie zaleca się wiosną kompostem lub nawozem do hortensji i roślin kwasolubnych. Cięcie jest minimalne i wykonuje się je po przekwitnieniu lub pod koniec zimy, usuwając uszkodzone i przestarzałe gałęzie. Odmiana jest w pełni mrozoodporna do około -30 do -34 °C, dlatego bez problemu zimuje we wszystkich regionach Polski. Dobrze znosi warunki miejskie, a po ukorzenieniu wykazuje średnią odporność na krótkotrwałą suszę. Najczęstszymi problemami są przesuszenie, chloroza na glebach silnie wapiennych lub wyjątkowo występujące mszyce. W przypadku stosowania jako roślina okrywowa wystarczają 1–2 rośliny na m².

Więcej na: Instrukcja uprawy hortensji 

Autor: Jana | Rewizja: 02.06. 2026