Hurma kaukaska Diospyros lotus

Opis szczegółowy produktu

Hurma kaukaska - zrzucające liście na zimę drzewo lub krzew z rodziny hebanowatych, naturalnie występujące od południowo-wschodniej Europy przez Kaukaz i Azję Mniejszą aż po zachodnią i środkową Azję. W ogrodach uprawia się ją dla drobnych, jadalnych owoców, eleganckiej korony, błyszczących liści i dobrej odporności na zimę. Dorasta do około 8–15 m wysokości i 5–8 m szerokości, zależnie od gleby, klimatu i cięcia. Korona jest jajowata do zaokrąglonej, gałęzie delikatnie wzniesione, a starsza kora ciemnieje do szarobrązowych odcieni. Liście są skrętoległe, eliptyczne do jajowatych, błyszcząco zielone, jesienią przebarwiają się na żółto do złocistego. Kwiaty pojawiają się w czerwcu, są drobne, kremowobiałe do zielonkawych i niepozorne. Owoce dojrzewają w październiku i listopadzie. Są kuliste, drobne, początkowo żółte do pomarańczowych, w pełnej dojrzałości ciemnieją do fioletowobrązowej lub granatowoczarnej barwy. Spożywa się je dopiero po całkowitym zmięknięciu, kiedy tracą cierpkość i nabierają słodkiego, miodowego do daktylowego smaku. Nadają się do jedzenia na świeżo, na dżemy, mieszanki owocowe, syropy, do suszenia i do nietypowych jesiennych deserów. Drzewo sprawdza się jako soliter w cieplejszym ogrodzie, w nasadzeniach kolekcjonerskich i jako ciekawy gatunek owocowy na osłonięte, słoneczne miejsca. W kompozycjach dobrze łączy się z kaki, nieszpułkami, morwami, migdałowcami, dereniami jadalnymi, pigwami i innymi ciepłolubnymi drzewami owocowymi.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, osłoniętym i przewiewnym miejscu. Młode rośliny cenią zaciszne stanowisko poza zastoiskiem mrozowym, starsze drzewa lepiej znoszą krótkotrwałe mrozy. Gleba powinna być głębsza, przepuszczalna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, umiarkowanie wilgotna i dobrze zdrenowana, o pH około 6,0–7,5. Znosi także glebę bardziej wapienną, nie służy jej długotrwałe zamokanie i ciężka, zimna glina. Rozstaw dla drzewa rosnącego jako soliter wynosi około 5–7 m od innych większych drzew. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie aż do ukorzenienia, później drzewo lepiej znosi krótką suszę niż nadmiar wody. Ściółka pomaga utrzymać wilgoć, nie powinna jednak leżeć bezpośrednio przy pniu. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do drzew owocowych. Cięcie jest łagodne, ukierunkowane na uformowanie mocnej korony, usuwanie suchych gałęzi i prześwietlanie. Dojrzałe drewno znosi około −20 °C do −25 °C, młode rośliny warto chronić przez pierwsze zimy. Choroby i szkodniki pojawiają się raczej rzadko, problemy mogą powodować nadmierne zawilgocenie, uszkodzenia mrozowe u młodych roślin, mszyce, przędziorki lub plamistości liści w słabo przewiewnych miejscach. W pojemniku uprawia się ją tylko krótkotrwale w młodym wieku, ponieważ później potrzebuje głębszej gleby i przestrzeni dla systemu korzeniowego.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.07. 2026