Inkarwilla Delavaya - Incarvillea delavayi Incarvillea delavayi

Opis szczegółowy produktu

Inkarwilla Delavaya - pochodzi z południowo-zachodnich Chin, gdzie rośnie na kamienistych zboczach i w górskich dolinach na przepuszczalnych, próchniczych glebach. Należy do rodziny trębolistnych (Bignoniaceae) i w ogrodzie tworzy zwarte kępy o szerokości około 30–40 cm z przyziemnej rozety liści nieparzystopierzastych. Liście mają długość 20–35 cm, są głęboko podzielone i z wyglądu przypominają paprocie, często z lekkim połyskiem. W czerwcu i lipcu ponad liśćmi wyrastają nagie, pozbawione liści łodygi o wysokości zazwyczaj 40–60 cm, na których otwierają się szeroko dzwonkowate lub lejkowate kwiaty w odcieniach różu z żółtym środkiem. Kształtem przypominają gloxynie, dlatego w praktyce ogrodniczej pojawia się również określenie „gloxynia zewnętrzna”. Jeden kwiatostan składa się z 5–12 kwiatów o długości około 6 cm. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się wydłużone torebki z nasionami. W kompozycji dobrze komponuje się z niskimi trawami ozdobnymi, bodziszkami, tiarellami i wiosennymi roślinami cebulowymi, które wypełnią przestrzeń w czasie, gdy dwubartek wiosną później wschodzi, a rabata wygląda na pustą. Kwiaty odwiedzają pszczoły i trzmiele, roślina nie jest kolczasta ani trująca. Wschodzi stosunkowo późno, więc nie panikuj, jeśli inne rośliny cebulowe będą szybsze. Świetna bylina, która urozmaici każdą kompozycję grupową.

Uprawa: Do uprawy preferowane jest słoneczne stanowisko, ewentualnie lekki półcień z letnim zacienieniem. W chłodniejszych rejonach korzystne jest osłonięte miejsce i podwyższona rabata. Kluczowy jest drenaż, ponieważ zimowe zamoknięcie prowadzi do gnicia mięsistych korzeni. Odpowiednia jest gleba gliniasto-piaszczysta do gliniastej, wzbogacona kompostem, o pH około 6,5–7,5. Podlewanie jest potrzebne głównie w okresie wschodzenia i kwitnienia, po ukorzenieniu znosi krótkie okresy suszy, ale długotrwała susza skraca kwitnienie. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane, na przykład wiosenna dawka kompostu lub zbilansowanego nawozu dla bylin. Przekwitłe pędy usuwa się u nasady, rozety liściowe pozostają dekoracyjne do jesieni, a następnie część nadziemna zamiera. Korzenie nie lubią częstego przesadzania, dlatego wybiera się stanowisko na dłuższy czas. Sadzenie roślin z kontenerów zazwyczaj odbywa się od marca do października, korona często umieszczana jest około 8–10 cm pod powierzchnią w luźnej glebie. Przy sadzeniu uwzględnia się rozstawy 30–40 cm, co odpowiada około 7–9 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp przy suchej zimie wynosi zazwyczaj około -20 do -25 °C, młode nasadzenia docenią zimowy mulcz i ograniczenie zimowego podlewania. W donicy sprawdzi się głębsza doniczka z warstwą drenażową i zimowanie w chłodzie z ograniczonym podlewaniem. Spośród możliwych szkodników pojawiają się ślimaki na młodych pędach i w ciężkich glebach choroby grzybowe.

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.01. 2026