Inkarwilla Delavaya Incarvillea delavayi

Opis szczegółowy produktu

Inkarwilla Delavaya  - pochodzi z południowo-zachodnich Chin, gdzie rośnie na kamienistych zboczach i w górskich dolinach o przepuszczalnych, próchnicznych glebach. Należy do rodziny bignoniowatych (Bignoniaceae) i w ogrodzie tworzy zwarte kępy o szerokości około 30–40 cm, wyrastające z przyziemnej rozety nieparzystopierzastych liści. Liście mają 20–35 cm długości, są głęboko podzielone i wyglądem przypominają paproć, często z lekkim połyskiem. W czerwcu i lipcu ponad liśćmi wyrastają nagie, bezlistne pędy kwiatostanowe o wysokości zwykle 40–60 cm, na których otwierają się szeroko trąbkowate do lejkowatych kwiaty w odcieniach różu z żółtą gardzielą. Kształtem przypominają gloksynie, dlatego w praktyce ogrodniczej spotyka się też określenie „gloksynia ogrodowa”. Jeden kwiatostan liczy zwykle 5–12 kwiatów długości około 6 cm. Po przekwitnieniu mogą tworzyć się wydłużone torebki z nasionami. W kompozycjach dobrze współgra z niskimi trawami ozdobnymi, bodziszkami, rodgersjami i wiosennymi roślinami cebulowymi, które wypełniają przestrzeń w okresie, gdy inkarwilla wiosną później rusza z wegetacją, a rabata wygląda pusto. Kwiaty odwiedzają pszczoły i trzmiele, roślina nie ma kolców i nie jest trująca. Rusza z wegetacją stosunkowo późno, dlatego nie należy się niepokoić, jeśli inne rośliny będą szybsze. To znakomita bylina, która urozmaici każde nasadzenie grupowe.

Uprawa: Do uprawy wybiera się stanowisko słoneczne, ewentualnie lekki półcień z letnim ocienieniem. W chłodniejszych rejonach korzystne jest miejsce osłonięte od wiatru i podwyższona rabata. Kluczowy jest drenaż, ponieważ zimowe zalewanie prowadzi do gnicia mięsistych korzeni. Odpowiednia jest gleba gliniasto-piaszczysta do gliniastej, wzbogacona kompostem, o pH około 6,5–7,5. Podlewanie jest potrzebne głównie w okresie ruszania wegetacji i kwitnienia, po ukorzenieniu roślina znosi krótkie przesuszenia, długotrwała susza skraca jednak kwitnienie. Wystarcza umiarkowane nawożenie, na przykład wiosenna dawka kompostu lub zrównoważonego nawozu do bylin. Przekwitłe pędy kwiatostanowe usuwa się u nasady, rozeta liściowa pozostaje dekoracyjna do jesieni, po czym część nadziemna zamiera. Korzenie nie lubią częstego przesadzania, dlatego stanowisko wybiera się na dłużej. Rośliny z pojemników sadzi się zwykle od marca do października, a pąk wierzchołkowy umieszcza się często około 8–10 cm pod powierzchnią w spulchnionej glebie. Przy sadzeniu przyjmuje się rozstaw 30–40 cm, co odpowiada mniej więcej 7–9 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp przy suchej zimie wynosi zwykle około -20 do -25 °C, młode nasadzenia korzystają z zimowej ściółki i ograniczenia zimowego podlewania. W pojemniku sprawdza się głębsza doniczka z warstwą drenażową oraz zimowanie w chłodnym miejscu przy ograniczonym podlewaniu. Spośród szkodników na młodych pędach pojawiają się ślimaki, a na ciężkich glebach zgnilizny grzybowe. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.01. 2026