Itea wirginijska LITTLE HENRY 'Sprich' Itea virginica MAŁY HENRYK „Sprich”

Opis szczegółowy produktu

Itea wirginijska LITTLE HENRY 'Sprich' - liściasty, północnoamerykański gatunek z wilgotnych skrajów lasów, brzegów i aluwiów rzecznych wschodniej części USA. Odmiana LITTLE HENRY 'Sprich' została odkryta przez Richarda Feista w Kentucky jako spontaniczna mutacja odmiany 'Meadowlark'. Została wprowadzona do obiegu pod nazwą handlową Little Henry i opatentowana w USA w 1999 roku, w Europie jest chroniona przez UE 9024. W porównaniu do starszej odmiany 'Henry’s Garnet' rośnie niższa, bardziej zwarta i tworzy krótsze, ale liczne grona kwiatowe. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 0,6–0,9 m wysokości i 0,8–1,2 m szerokości, o szeroko zaokrąglonym pokroju i łukowato opadających pędach. Liście są wąsko eliptyczne, delikatnie piłkowane, w sezonie ciemnozielone, jesienią przebarwiają się na karminowy, purpurowy do bordowo-czerwonego. W czerwcu i lipcu wytwarza gęste, lekko pachnące, kremowo-białe kłosy o długości około 10–15 cm, które dobrze kontrastują z ciemnym ulistnieniem i przyciągają owady zapylające. Po przekwitnięciu krzew utrzymuje czysty, zwarty pokrój, dlatego znajduje zastosowanie w mniejszych ogrodach, przedogródkach, kompozycjach wrzosowiskowych, przy oczkach wodnych i w większych pojemnikach. Dobrze uzupełnia rabaty z różanecznikami, pierisami, kalinami, paprociami, dąbrówkami lub trawami ozdobnymi o delikatnej teksturze.

Uprawa: Preferuje pełne słońce do półcienia, w cieplejszych rejonach sprawdza się jasny półcień i osłonięte stanowisko, które ogranicza zimowe wysychanie pędów. Najlepiej rośnie w glebie próchniczej, średnio ciężkiej, z dobrym drenażem, jednocześnie toleruje stale wilgotne stanowiska i brzegi zbiorników wodnych. Zalecane pH wynosi 4,5–6,5, tolerowane jest również około 7,0. Podlewanie powinno być równomierne, szczególnie w pierwszych 1–2 sezonach po posadzeniu, później zazwyczaj toleruje krótkie okresy suszy, jednak przy długotrwałej suszy mniej zawiązuje kwiatostany. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się wiosennym dodatkiem kompostu lub nawozu o powolnym działaniu, ściółka z kory lub liści stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu, ponieważ kwiatostany tworzą się na zeszłorocznym drewnie, zazwyczaj przez przerzedzenie i usunięcie najstarszych pędów u podstawy. Sadzenie najczęściej przeprowadza się od marca do maja i od września do października, w przypadku roślin w pojemnikach również poza tymi terminami, przy zapewnieniu regularnego podlewania. Dojrzałe krzewy są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia lepiej zimują ze ściółką. W pojemniku sprawdzą się o objętości co najmniej 20–40 l, warstwa drenażowa i zimowa izolacja pojemnika. Dla nasadzeń grupowych wybiera się odstęp około 0,8–1,2 m, dla niskiego obrzeża 0,6–0,8 m. Wśród chorób może wystąpić plamistość liści, a przy nadmiernym nawodnieniu zgnilizna korzeni, spośród szkodników sporadycznie mszyce lub przędziorki

Autor: Nikol | Rewizja: 8.4.2026